White Plate

Irlandia

2012-02-01T12:52:00.000+01:00

Autobus wytacza się z Dublina. Mijam zielone pola pełne płytkich kałuż.

Owce pochlapane niebieską i czerwoną farbą. Osiołki i samotne drzewa.

Jestem tu pierwszy raz. Po kilku pochmurnych dniach wyszło słońce.

Jak dobrze jest móc pogadać do czwartej nad ranem, popijać waniliową herbatę, ze szklanego słoja wyjadać domową granolę.

Do przeczytania wkrótce!

Nowe

2012-01-25T13:50:00.000+01:00

Wspinam się po schodach przedwojennej kamienicy. Ściany klatki schodowej odmalowano wieki temu olejną farbą w kolorze żółtka. Mijam kwiatki w doniczkach - tu moda na retro trwa od zawsze - pokrzywki, paprotki i zielistki. Na parapecie butelka z zielonkawą wodą. Gdyby ktoś miał ochotę w drodze z pracy podlać nędzne rośliny, ma okazję zamienić się na chwilę w miejskiego ogrodnika.
Zdejmuję z karniszy stare zasłony i patrzę na dwie lipy, których gałęzie prawie dotykają moich okien. Liczę na to, że latem są schronieniem dla ptasich sąsiadów i będę mogła cieszyć się trelami o świcie.
Oswajanie nowych miejsc, rozpakowywanie pudeł, szukanie miejsca dla rzeczy. Książki, które nigdy się nie kończą.
Zmęczona zasypiam o trzeciej nad ranem.
Zawsze chciałam mieszkać w starej kamienicy. Miejscu z historią, którego ślady można odnaleźć na starych pocztówkach i w pożółkłych dokumentach.

Minie trochę dni zanim wszystko rozpakuję i będę mogła zacząć gotować i dzielić się z Wami przepisami. Poczekacie na mnie?
Dobrego dnia!
L.

Piernik owsiany

2012-01-20T13:45:00.000+01:00

Przeprowadzka z jednego mieszkania do drugiego to dla mnie nie lada wyzwanie.
Ustawiam na podłodze setki szklanek, szklaneczek, stosy serwetek, koszyków.
To mi się przyda, a to już nie.
Przez lata moich poszukiwań gadżetów do fotografowania, nagromadziłam tyle rzeczy, że mogłabym dziś otworzyć magazyn. I zawsze, kiedy mnie ktoś pyta: Gdzie kupiłaś to czy tamto, mam problem.
Nie pamiętam. Może wyszperałam w małym sklepiku obok magazynu z dywanami, do którego zawiózł nas taksówkarz w Maroko.
A może przewiozłam w bagażu podręcznym, bo walizka była tak ciężka od nadmiaru butelek i francuskiego sera, że musiałabym zapłacić nadbagaż.
Albo zobaczyłam u sąsiadki i powiedziałam: Muszę to mieć. Albo koleżanka przywiozła mi z Brazylii Pomyślałam, że ci się spodoba, barman używał tego do wyciskania limonek...
Obracam w dłoniach każdy przedmiot. Niektóre mają historię, jak stary moździerz, który został mi po dziadkach. Fragment sari z Indii, który był obrusem na niejednej niezapomnianej kolacji.
Rzeczy przeniesione z jednego miejsca do drugiego, tracą część swojej historii, zmieniają swoje przeznaczenie.
Jestem beznadziejnym pakowaczem sentymentalnych historii.
Kiedyś, kiedy musiałam uczyć się do egzaminów, otwierałam szuflady, by zrobić w nich porządek. Dziś, zamiast szuflad, mam piekarnik i trochę miodu. Spakowany mikser, kilka garnków i misek. Zawsze jest czas, żeby zrobić ciasto :)

Piernik owsiany

50 g melasy
200 g miodu
80 g masła
80 g cukru
150 ml mleka
50 g drobnych płatków owsianych (albo otręby owsiane)
200 g mąki pszennej
1.5 łyżeczki imbiru
2 łyżeczki przyprawy do piernika (używam Kotanyi)
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
2 jajka (jeśli są bardzo małe, użyć 3)

Nagrzać piekarnik do 180 stopni C.
Keksówkę o długości 26-30 cm posmarować masłem, oprószyć tartą bułką lub mąką.
W rondelku rozpuscić: melasę, masło, miód, cukier i mleko.
Odstawić i ostudzić.

Przesiać do miski: płatki owsiane, makę, zmielony imbir, mieszankę przypraw do piernika i proszek.
Teraz do wszystkich suchych składników wlać mieszankę mokrych i mieszać.
Ciagle mieszając wbijać pojedynczo jaja i mieszać do czasu uzyskania jednolitej masy.
Przełożyć do blaszki i piec 40-50 minut (do momentu aż drewniany patyczek wbity w ciasto po wyjęciu będzie suchy). Pozostawić ciasto w formie aż wystygnie.

Smacznego!

Ciasto można też upiec w formie babki. Czas pieczenia zależy od głębokości blachy.

2012-01-20T09:31:00.000+01:00

cdn.

Miłego dnia!

Moja Warszawa

2012-01-14T21:48:00.000+01:00

Kiedy wiatr urywa głowę, niosąc zapach ostatnich kolacji, spaceruję ulicami mojej Warszawy. Zaglądam do bram, przyglądam się domofonom, czytam lokalne ogłoszenia i zakazy.
W takich chwilach trochę żałuję, że nie mam psa, wiernego towarzysza nocnych wędrówek. Miasto jest opustoszałe, nad popękanym asfaltem ulic wirują plastikowe torebki.
Tyle się zmieniło od kiedy byłam małą dziewczynką ukradkiem przebiegającą przez ulicę.
Nie ma kobiet w czapkach z lisa, futrach z nutrii, które miały chronić przed mrozem.
Nie ma miejskich, ośnieżonych górek, z których zjeżdżaliśmy na ciężkich sankach. Ani lodowiska przy szkole. Tęsknym wzrokiem patrzyłam na łyżwy figurowe, a w myślach robiłam potrójny tulup podpatrzony na jakiejś olimpiadzie.
Zima przynosi wspomnienia z dzieciństwa, ostre i wyraźne, pełne szczegółów, smaków, zapachów i dźwięków. Ciepłych pączków wypełnionych wiśniami, piosenek odtwarzanych w nieskończoność z magnetofonu na kasety.
Pamiętam ciężkie książki opatulone szarym, szorstkim papierem, które przynosiłam z biblioteki.
Miasto się zmieniło.
Zaglądam czasem do bram, w których były budki z bułkami z pieczarkami. Wypatruję sklepów z zabawkami, gdzie na wystawie sprzedawca zawsze układał kartki ze złotymi sentencjami: "Żeby lalka nie marzła zimą, należy kupić jej koc".
Sprawdzam, czy jeszcze działa księgarnia, do której pierwszy raz wybrałam się sama tramwajem. Podróż była długa i ekscytująca, choć trwała tylko trzy przystanki.
Lubię to miasto, choć brzydkie i zranione.
Szukam śladów dawnej świetności na klatkach starych kamienic i ze smutkiem patrzę, jak niektóre z nich popadają w ruinę. Chciałabym, żeby były piękne.
Lubię kontrasty - starych, nietkniętych miejsc i nowych kawiarni, gdzie o tej porze roku mogłabym siedzieć bez końca.
Cieszę się, że powstają kolejne, klimatyczne i moje. Może kiedyś będzie okazja, żeby o nich napisać.
Życzę Wam pięknego weekendu. U mnie dziś pączki z wiśniami. Jak za starych czasów.

Tarta porowo-ziemniaczana na cieście francuskim

2012-01-12T14:38:00.000+01:00

W malutkim ogródku jesienią zwykle sadziłam około setki tulipanowych cebulek. Wczesną wiosną przynosiłam do domu młode pędy krzewów, które pod wpływem ciepła obsypywały się drobnymi listkami.

Nim nadeszło lato, przez wąski trawnik przetoczyła się prawdziwa feeria barw i kształtów.

Czasami wracałam z naręczem kwiatów czarnego bzu, innym razem astrów wyhodowanych gdzieś na miejskiej działce.

Dziś uparcie krążę po mieście szukając kwiaciarni, żeby kupić w niej coś. Namiastkę lata. Nie ma kwiaciarni, zostają przyblokowe ogródki z roślinami, które śpią zimowym snem.

Tarta, którą zrobiłam dziś, nawiązuje smakiem do jednej z moich ulubionych zup-kremów, vichyssoise. Zupy-nic, ale pożywnej zimą.
Tutaj wykorzystałam ciasto francuskie, ale równie dobrze można je zrobić na kruchym spodzie albo cieście filo, dostępnym w sklepach z żywnością orientalną.
Kilka osób pytało mnie, jak uzyskać chrupiący spód ciasta w tartach, gdzie używa się płynnej masy. Można to zrobić na dwa sposoby - podpiec wcześniej ponakłuwane ciasto francuskie lub użyć opcji podwójnego pieczenia spodu.
Moim zdaniem ważne jest jednak to, żeby płynna warstwa nie była zbyt gruba, wówczas ciasto zdąży się upiec i nie namoknie pod wpływem mokrych składników.
Ja zwykle stosuję mniej śmietany i jajek niż sugerują podobne przepisy, bo zależy mi na masie warzywnej, a nie jajecznej. Polecam, robi się bardzo szybko i niemal z niczego.

Tarta porowo-ziemniaczana z mozzarellą

1 ciasto francuskie (ok. 300 g)
3-4 pory (tylko biała część), dokładnie umyte i posiekane w krążki
2-3 łyżki masła
sól, pieprz, tymianek - do smaku
ok. 1/2 szklanki wody
2 średniej wielkości ziemniaki (jeśli używamy ziemniaków starych, warto je wcześniej ugotować lub jeśli są surowe, należy pokroić je w bardzo cieniutkie talarki o grubości 1-2 mm)

3 jajka
1/2 kubka śmietany 18%
1 duża kulka sera mozzarella

Na głębokiej patelni rozpuścic masło. Dodać pory i ziemniaki (jeśli są surowe. Jeśli ugotowane, dodajemy je dopiero na końcu).
Posolić, popieprzyć, dodać tymianek (ja użylam świeżych gałązek, może też być tymianek suszony). Wlać wodę. Dusić ok. 30 minut na bardzo małym ogniu aż woda wyparuje, a warzywa zmiękną.
Ciasto francuskie rozwinąć w blasze do pieczenia (wielkość formy należy dopasować do wielkości ciasta tak, aby wypełniło całą blachę). Ja rozwijam ciasto razem z papierem, dzięki czemu nie trzeba jej smarować.
Piekarnik nagrzać do 180 st C.
Na cieście ułożyć pory.
W misce wymieszać śmietanę i jajka, wlać na wierzch porów.
Ser porwać na nieduże kawałki, ułożyć na wierzchu. Posypać świeżo mielonym pieprzem, wstawić do piekarnika na 30-40 minut, aż górna warstwa się zrumieni.

Smacznego!

Keks cytrynowy

2012-01-11T13:44:00.002+01:00

Szukam lekarstwa na smutki, kiedy tym, na co miałabym prawdziwą ochotę jest spakowanie plecaka i pojechanie na koniec świata. Do Indii, do Kardamonowych Wzgórz, kolorowych sari.
Dziś chciałabym się skryć w ciepłych ramionach lata, ściąć kilka gałązek kwitnących krzewów.
Są chwile, w których nic nie cieszy. Ścieżki do przetarcia, na wpół uchylone okna.
Chodzę do kina, patrzę jak kot w butach wspina się po pędach wybujałej fasoli.
W kawiarni pochylam się nad wielkim kawałkiem tortu, piję piątą z rzędu kawę. Znowu nie będę mogła spać.
Schodzę do piwnicy i porządkuję papiery - przez lata nagromadziłam setki listów, pocztówek, biletów wstępu. Przeprowadzałam się z nimi z mieszkania do mieszkania aż nadszedł czas, kiedy trzeba się z nimi pożegnać i pójść dalej.
Zachować w sercu wspomnienia zamiast ciężkich pudeł pełnych papierów, z którymi nie bardzo wiadomo, co zrobić.

Chwilowo nie mogę sobie pozwolić na skomplikowane ciasta i dania, więc dużo eksperymentuję i sięgam do tego, co już znam. Do oczywistych połączeń i łatwych rozwiązań. Rzeczy, które zawsze wychodzą. To ciasto jest jedną z nich.
I czekam na wiosnę. Jak wiele bym dała, żeby znowu przyszła!

Do odmierzenia składników użyłam szklanki o pojemności 200 ml.

Keks cytrynowy

2 jajka
1 szklanka cukru (180 g)
6 łyżek oleju roślinnego lub roztopionego masła
3/4 szklanki maślanki
1,5 szklanki mąki plus 1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
sok wyciśnięty z 2 cytryn
skórka starta z 1 cytryny
1 łyżeczka cukru z prawdziwą wanilią

Jajka utrzeć z cukrem. Cały czas ucierając dodać masło, maślankę i sok oraz skórkę cytrynową.
Mąkę połączyć z proszkiem do pieczenia i wanilią i powoli wsypać do masy. Jeszcze chwilę zmiksować, ale niezbyt długo.
Podłużną keksówkę o długości 26-28 cm posmarować masłem, oproszyć bułką tartą lub mąką.
Wlać ciasto.
Piekarnik nagrzać do 180 st C.
Wstawić ciasto i piec ok. 50 minut (drewnianym patyczkiem sprawdzić stopień upieczenia ciasta i w razie potrzeby dopiekać je ok. 10 minut).
Wystudzić w foremce.

Smacznego!

Zupa dyniowa z ryżem i tymiankiem

2012-01-04T12:22:00.000+01:00

O poranku powietrze jest rześkie i mam wrażenie, że jest przedwiośnie.
Maszeruję do pobliskiego warzywniaka, gdzie sprzedawca właśnie rozpakowuje samochód. Ma wszystko. Zielone brukselki, nieduże buraki, marchewki idealne na świeży sok. Ale kiedy mam mało czasu, wybieram dynię. Piekę ją wieczorem, a rano przygotowuję z niej zupę.
Czasem ją miksuję i wlewam do kubka termicznego. Lubię ją z chrupiącymi mini-grzankami usmażonymi na maśle z plasterkami czosnku albo z delikatnie uprażonymi pestkami dyni. Zdarza mi się zamiast ryżu wsypać łyżkę czerwonej soczewicy. Każda wersja tej zupy jest równie dobra.

Zupa dyniowa z ryżem i tymiankiem

0,8 - 1 kg dyni

1 łyżka masła

1 duża cebula, drobno pokrojona

3 cm kawałek świeżego imbiru

1 łyżka ryżu

3 gałązki świeżego tymianku

szczypta cynamonu

3/4 szklanki świeżo wyciśniętego soku z pomarańczy

sól i pieprz do smaku

ok. 1,3 litra wody lub bulionu warzywnego

Dynię przekroić i upiec w piekarniku rozgrzanym do 180 st C pzez godzinę.

Masło roztopić w garnku, dodać cebulę, ryż i imbir. Zeszklić przez ok. 10 minut. Dodać tymianek, cynamon i dynię obraną ze skóry. Mieszając gotować 10-15 minut. Dodać wodę/bulion i gotować do czasu, aż ryż będzie miękki (zajmie to jakieś 15 minut), a zupa zgęstnieje.

Doprawić sokiem, solą i pieprzem.

Podawać z odrobiną śmietany i gałązką tymianku.

Smacznego!

Ciasto z jabłkami i rozmarynem

2012-01-02T14:58:00.002+01:00

Zapominam o noworocznych postanowieniach. Robię je raczej latem, pochylona nad tortem ze świeczkami koniecznie pomyśl życzenie...

Kiedyś w styczniu padał śnieg, a ja oparta o blat kuchennego stołu, kartkowałam stare książki mojej mamy, zaznaczając przepisy do wypróbowania.

I kiedy nikt nie patrzył, wyciągałam spod szafki wielki prodiż, w którym wtedy piekło się większość ciast. To było jedno z pierwszych, jakie nauczyłam się robić. Później dodałam do niego rozmaryn.

Proporcje były nieco inne, bo robiłam je dla większej ilości osób, ale smak został ten sam.

Ciasto z jabłkami i rozmarynem

4 duże jajka
150 g cukru (używam trzcinowego)
7 łyżek oliwy z oliwek
3 łyżki mleka
250 g mąki pszennej
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka świeżego, posiekanego drobno rozmarynu
1 bardzo duże jabłko, obrane i pokrojone w cienkie plasterki
30 g masła, zimnego, pokrojonego w cienkie plasterki
2 łyżeczki przyprawy do piernika

Piekarnik nagrzać do 180 st C.
Jajka utrzeć z cukrem na puszystą masę. Stopniowo dodawać oliwę z oliwek i mleko.
Mąkę wymieszać z proszkiem do pieczenia.
Cały czas miksując, powoli wsypać mąkę z proszkiem i rozmaryn.
Keksówkę o długości 28-30 cm posmarować masłem lub oliwą. Delikatnie oprószyć tartą bułką lub mąką. Wlać ciasto.
Na wierzchu ułożyć plasterki jabłek, posypać przyprawą do piernika, ułożyć plasterki masła.
Wstawić do piekarnika, piec 45-50 minut. (Czas pieczenia zależy od wielkości blaszki, warto sprawdzić stopień upieczenia po ok. 30 minutach).
Po upieczeniu wyjąć z formy, ostudzić na kuchennej kratce.
Smacznego!

2011-12-31T19:55:00.002+01:00

Szczęśliwego Nowego Roku

wszystkim Czytelnikom White Plate i Pracowni Wypieków.

Liska

Kuskus z warzywami i prażonym słonecznikiem

2011-12-29T18:48:00.000+01:00

Obok mojego łóżka wyrosła sterta książek do przeczytania. Kartki kolorowych magazynów kuszą dalekimi podróżami do raju. Kiedy otwieram rano oczy i słyszę, że znowu pada, sprawdzam pogodę w miejscach, do których chciałabym kiedyś pojechać: Galapagos, San Francisco, Kioto.

Zbieram z podłogi talerze z okruchami ciasta.

W grudniu po raz pierwszy spróbowałam kwiatów cynamonowca - czarne i cierpkie, utłukłam je w moździerzu i dodałam do piernika.W nowych miejscach szukam światła do fotografowania. Zaglądam do szuflad - zgromadziłam w nich tyle przedmiotów, a teraz próbuję pozbyć się ich bez żalu. Na Gwiazdkę dostałam płyty, przy których moja córka tańczy. Może to nie przypadek, że zawsze po świętach obiecuję sobie, że od teraz będę jeść zdrowo. Poświąteczne postanowienia trwają dopóty, dopóki w najbliższym warzywniaku nie zobaczę szarej renety na szarlotkę. Mój nowy sklep, w którym jeszcze jestem obca i jeszcze niczego nie zamówiłam na jutro, oferuje niemal wszystko, o czym mogłabym zamarzyć ja, jedząca zdrowo. Zaczynam więc od kuskusu z warzywami. Szybkiego dania prawie bez przypraw. Cukinię można zastąpić bakłażanem a prażone pestki słonecznika orzeszkami piniowymi.

Kuskus z warzywami i prażonym słonecznikiem

1 średniej wielkości cukinia, pokrojona w plasterki

1 średnia cebula, obrana i drobno pokrojona

3 łyżki oliwy z oliwek

3 gałązki świeżego tymianku

2 ząbki czosnku, obrane i pokrojone w cienkie plasterki

3 łyżki pestek słonecznika, uprażonych na suchej patelni

1 łyżka natki pietruszki, posiekana

kuskus: ok. 3/4 szklanki na osobę

W głębokiej patelni rozgrzać oliwę. Dodać cebulę i tymianek. Zeszklić cebulę na niewielkim ogniu przez ok. 15 minut. Dodać czosnek i cukinię, dusić ok. 10-15 minut - cukinia powinna pozostać lekko chrupiąca.

Doprawić solą i pieprzem.

Przygotować kuskus zgodnie z instrukcją na opakowaniu (zazwyczaj należy go zalać wrzątkiem i zostawić na 5 minut).

Ugotowany kuskus wymieszać z warzywami, dodać połowę natki i pestki słonecznika. Wymieszać. Przełożyć na talerze, posypać pozostałą natką i słonecznikiem.

Smacznego!

Koperty z ciasta francuskiego z fetą i miodem

2011-12-28T17:44:00.000+01:00

Spacerujemy ulicami w centrum Warszawy. Zaglądamy do bram. Opuszczone kamienice popadają w ruinę.

Restauracja, która kiedyś była na topie, dziś straszy brudnymi szybami, przez które zaglądam, by zobaczyć co z niej zostało. Niewiele.

Nowy Świat tętni życiem. Kupuję kawę w papierowym kubku i cieszę się tym, że jest tak ciepło, jakby było przedwiośnie. Tylko dzień wciąż za krótki. Nim wrócę do domu, by zrobić obiad, będzie ciemno.

Czekam na wiosnę. Na światło, na zieloną trawę, na nasiona pomidorów, które będę hodować na jakimś balkonie.

Wieczorem, owinięta w koc, nadrabiam kinowe zaległości.

Zjadłam już zupę grzybową, wszystkie sałatki, o pierniku zdążyłam zapomnieć.
Mam ochotę na lekkie przekąski, szybkie małe dania i czekam, aż po świątecznej gorączce sklepy znowu będą pełne świeżych warzyw i owoców.
Tymczasem zrobiłam koperty z ciasta francuskiego z serem feta doprawionym miodem i świeżym pieprzem. Zostało mi trochę ciasta, więc resztę wypełniłam pokrojoną gruszką wymieszaną z serem pleśniowym i odrobiną pieprzu.
Wierzch posmarowałam jajkiem wymieszanym z łyżką wody.
A już niedługo zabieram się za prawdziwe gotowanie. Trochę się już zdążyłam za nim stęsknić.

Udanego wieczoru!
Liska

2011-12-23T18:35:00.000+01:00

Wszystkim Czytelnikom życzę zdrowych i pogodnych świąt oraz wielu smakołyków na wigilijnym stole.
Do przeczytania po świętach :)

From Ukraina with Love

2011-12-21T17:17:00.000+01:00

Niektóre potrawy robi się niemal z niczego i są zaskakująco dobre.
Crumble.
Cynamonowe koperty z ananasem.
Pasta do chrupiącego chleba.
Deser popularny na Ukrainie w okresie Bożego Narodzenia. Idealny na ostatnią chwilę.

Deser śliwkowy z bitą śmietaną

Suszone śliwki (bez pestki i miękkie, w całości, nie pokrojone)
orzechy włoskie lub migdały
bita śmietana
czekolada do starcia (najlepiej mix gorzkiej i mlecznej)

Śliwki włożyć do garnuszka, zalać wodą i gotować przez ok. 30 minut, aż będą miękkie (jeśli używamy śliwek kalifornijskich, możemy pominąć gotowanie).
Każdą śliwkę nadziać migdałem/orzechem/ kawałkiem masy marcepanowej. Ułożyć na talerzu. Polać bitą śmietaną i oprószyć tartą czekoladą.

Smacznego!

Ucierane ciasto makowe

2011-12-19T09:53:00.000+01:00

Bardzo lubię ciasta z makiem i zazwyczaj mam w spiżarce puszkę gotowej masy makowej.
Przed świętami robię zwykle sama masę do makowca. Z całą pewnością jest lepsza, doprawiona tak, jak lubię.
Dziś proponuję szybkie i łatwe ucierane ciasto. Takie, które można zrobić w ostatniej chwili.

Ucierane ciasto makowe

3 jajka
150 g cukru, drobnego najlepiej trzcinowego
100 g masła, roztopionego i ostudzonego
kilka kropli naturalnego aromatu rumowego

200 g mąki pszennej
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia

5 łyżek masy makowej (z tego przepisu lub gotowej, z puszki)
5 łyżek mleka zsiadłego

Piekarnik nagrzać do 170 st C.
Jajka utrzeć z cukrem do białości. Kiedy masa będzie puszysta, miksując, wlewać powoli masło i aromat, następnie masę makową i mleko zsiadłe.
W drugiej misce wymieszać mąkę z proszkiem do pieczenia i miksując masę, wsypywać stopniowo mąkę.
Keksówkę o długości 26 cm wysmarować masłem, oprószyć tartą bułką. Wlać ciasto.
Wstawić do piekarnika i piec ok. godziny (sprawdzić stopień upieczenia po 50 minutach).
Ostudzić w formie, następnie wyjąć i przełożyć na talerz.

Smacznego!

Klasyczny sernik cytrynowy

2011-12-17T21:07:00.000+01:00

Łatwy sernik bez spodu. Z delikatnym aromatem cytryny i cienką warstwą śmietankowej polewy.
Najlepiej upiec go dzień przed podaniem.

Klasyczny sernik cytrynowy

1 kg sera potrójnie mielonego
300 g cukru
5 jajek
1 czubata łyżka skórki cytrynowej
2 łyżki budyniu śmietankowego
2-3 krople naturalnego ekstraktu cytrynowego

Wierzch:

100 ml śmietanki 30 lub 36%
2 łyżki cukru pudru
1 łyżka soku z cytryny

Ser umieścić w misce. Powoli ucierać go z cukrem. Dodawać po jednym jajku (każde następne dodajemy wówczas, gdy poprzednie będzie dokładnie zmiksowane z serem). Dodać skórkę, budyń i ekstrakt. Chwilę zmiksować.
Tortownicę o średnicy 26-28 cm wyłożyć papierem do pieczenia.
Dno i brzegi posmarować delikatnie olejem roślinnym lub masłem.
Wlać masę.
Piekarnik nagrzać do 170 st C.
Wstawić sernik, piec ok. 60-70 minut. Masa powinna być dobrze ścięta, ale środek może zostać lekko galaretowaty (stężeje po ostudzeniu). Wcześniej, po ok. 50 minutach zrobić polewę: wymieszać wszystkie składniki i wlać na wierzch sernika. Dopiekać tak, jak w przepisie.
Ostudzić w uchylonym, wyłączonym piekarniku.
Następnie schłodzić przez kilka godzin w lodówce.

Smacznego!

Pierogi z suszonymi śliwkami

2011-12-16T19:05:00.000+01:00

Kolejna propozycja na pierogi wilgilijne. Tym razem ze śliwkami.
Warto wybrać do tego dania niezbyt twarde śliwki, które gotujemy w wodzie z dodatkiem przypraw: cynamonu, anyżu, wanilii czy kwiatu muszkatołowca.
Ja proponuję je podać tylko z masłem, choć smakują wspaniale popijane odrobiną grzańca.
Śliwki doprawiam do smaku, wolę, kiedy nie są zbyt słodkie. Ilość ciasta jest orientacyjna - zawsze robię go więcej i przygotowuję kilka rodzajów farszu.
Polecam i zapraszam po kolejne świąteczne propozycje.

Pierogi suszonymi śliwkami

Ciasto na pierogi jak w przepisie na pierogi z płatkami róży

Farsz:

ok. 300-400 g suszonych śliwek, miękkich, bez pestek
1 laska wanilii
1 kawałek kory cynamonu
2 gwiazdki anyżu
wody ok 3/4 szklanki (wody musi być tyle, by przykryła śliwki)
łyżeczka świeżo startej skórki pomarańczowej
cukier do smaku: 150-200 g

Śliwki wrzucamy do garnuszka, dodajemy przyprawy i cukier (na początku mniej, później możemy go w razie czego dosypać). Zalewamy wodą - woda powinna przykryć śliwki.
Gotujemy na średnim ogniu ok. 30 minut - tak długo, aż śliwki będą miękkie.
Odcedzamy na durszlaku, wyjmujemy przyprawy i śliwki drobno siekamy.
Pierogi robimy identycznie jak w tym przepisie wkładając do środka maksymalnie dużo farszu.

Smacznego!

Wilgotny czekoladowy piernik z imbirem i suszonymi śliwkami

2011-12-15T10:34:00.004+01:00

Na parapecie zostawiliśmy rozpoczętą partię scrabble: NAG SOUY - o tej porze nocy już nic mi to nie mówi.
Telefon zagubiony w nie rozpakowanej torbie z zakupami. Resztki śliwowicy na dnie kieliszka.
Radio w kółko nadaje jedną płytę.
Chowam się w kocu wyjętym z czeluści pawlacza. Otulam się nim jak ciepłym wspomnieniem różowych kwiatów bugenwilli, które łapczywie rwałam ostatniej zimy.
Czytam książkę Nigela Slatera "Tost" i przenoszę się do krainy pieczonych kiełbasek, deserów Nestle, biszkoptowej rolady z różową marmoladą.
Naleśniki. Opis jest tak sugestywny, że mimo późnej pory (czy dla mnie kiedykolwiek jest zbyt późno?), idę do kuchni i smażę stos cienkich placków, które posypuję grubą warstwą cukru.
Lubię jeść przed snem. Czasami.
Ostatnio codziennie coś w nocy piekę, żeby mieć na rano.
Piernik. Wilgotny, delikatnie czekoladowy. Dżem lekko wmieszam do ciasta, żeby później podgrzać grube kromki w tosterze i odłamywać brzegi tuż przy truskawkowej warstwie.
Polecam :)

Delikatnie czekoladowy, wilgotny dzięki dodaniu do niego dżemu. Bardzo aromatyczny. Dobrze się przechowuje i z każdym dniem zyskuje na smaku.

Wilgotny czekoladowy piernik z imbirem i suszonymi śliwkami
/przepis autorski/

120 g czekolady

120 g masła

120 g miodu

80 g cukru

150 g mleka

200 g mąki pszennej

2 łyżeczki proszku do pieczenia

2 łyżeczki przyprawy do piernika

1 łyżeczka imbiru

1 łyżeczka cynamonu

100 g miękkich suszonych śliwek, drobno posiekanych

40 g kandyzowanego imbiru (opcjonalnie), posiekanego

2 jajka

1/2 słoika dżemu śliwkowego lub truskawkowego (ok. 120 gramów)

Czekoladę, masło, miód i cukier umieścić w garnku.

Roztopić. Dodać mleko. Odstawić do ostygnięcia.

Jajka roztrzepać w miseczce. Połączyć z ostudzoną masą.

W dużej misce połączyć mąkę z przyprawami i proszkiem do pieczenia. Połączyć z masą. Dodać drobno posiekane śliwki, dżem i imbir kandyzowany.

Podłużną keksówkę o długości 26-28 cm posmarować masłem, oprószyć tartą bułką. Wlać ciasto.

Wstawić do piekarnika nagrzanego do 160 st C. Piec 60 minut.

Ostudzić w foremce.

Po ostudzeniu zawinąć w plastikową folię spożywczą.

Najlepiej smakuje następnego dnia.

Smacznego!

Pierogi z płatkami dzikiej róży, lekką śmietaną i cynamonem

2011-12-14T14:09:00.000+01:00

Lubię świąteczne tradycyjne pierogi, tradycyjne ciasta. Lubię to oczekiwanie i przewidywalność świąt.
Ale mimo wszystko staram się znaleźć zawsze coś nowego. Coś, co nawet jeśli nie wejdzie do stałego repertuaru dań, na które każdy czeka, będzie miłą odmianą.
Mam słabość do płatków róży w cukrze. Co roku obiecuję sobie, że pojadę nad morze i nazbieram ich tyle, by móc utłuc je z cukrem w kamiennym moździerzu.
Różane przetwory wydają mi się czymś naszym, polskim. Jak to jest, że nawet mała łyżeczka płatków róży zmienia smak wszystkiego? Zapach tak intensywny, jakby wykreowano go w laboratorium, łącząc nuty słodkiego, cytrynowego i pudrowego.
Właściwie to pomysł na pierogi z różą pojawił się przypadkiem.
Szukałam inspiracji w czeluściach spiżarni i w lodówce i znalazłam kilka pomysłów. Dziś pierwszy z nich.

Płatki róży w cukrze mają to do siebie, że są niewiarygodnie wręcz słodkie. Pierożki te podałam więc z lekką, ubitą śmietanką oprószoną jedynie szczyptą cynamonu.
W sklepach można dostać również dżem z owoców róży, jednak jest zbyt rzadki, by wypełniać nim cienkie pierogowe ciasto.
Jeśli chcemy, zamiast dużych, można zrobić mini-pierożki wielkości uszek do barszczu. Takich na jeden kęs. I jeszcze uwaga: w kategoriach dań, to należy raczej do deseru.

Pierogi z płatkami dzikiej róży, lekką śmietaną i cynamonem

Ciasto:
300 g mąki
ok. 200 ml ciepłej, przegotowanej wody (wodę dolewamy do ciasta stopniowo)

Farsz:
ok. 200 g płatków róży w cukrze (ilość zależy od tego, jak cienkie ciasto rozwałkujemy i jak dużo pierogów powstanie)
ok. 1 płaskiej łyżki tartej bułki (najlepiej świeżo zmielonej w domu - od smaku bułki naprawdę wiele zależy)

Do podania:
ubita śmietana
szczypta cynamonu

Na środku blatu usypujemy kopczyk z mąki, następnie wlewając powoli wodę, zagniatamy miękkie ciasto, które nie powinno kleić się do rąk. Przełożyć do miski, przykryć wilgotną ściereczką, by nie wysychało.
Dziką różę połączyc dokładnie z bułką tartą.
Ciasto rozwałkować cienko i szklanką wykrawać kółka. Na każdy placuszek położyć farsz - im więcej, tym lepiej, byle pierogi można było łatwo zlepić. Jeśli chcemy, do lepienia pierogów można wykorzystać specjalną foremkę, ja jednak zwykle lepię je ręcznie.
Ułożyć na stolnicy delikatnie obsypanej mąką.
W dużym garnku zagotować wodę z solą. Wrzucać po kilka pierogów i gotować kilka minut - w zależności od wielkości pieroga i grubości ciasta, zajmie to maksymalnie 5 minut. Ja zawsze wyjmuję jednego pieroga z wody i sprawdzam czy jest ugotowany.
Podawać z bitą śmietaną i cynamonem.

Smacznego!

Sernik kajmakowo-makowy

2011-12-11T17:11:00.000+01:00

Ostre zimowe powietrze przenika nas do kości, kiedy stoimy przed przejściem dla pieszych. W papierowej torbie niosę czerwone wino na grzańca, kilka kawałków sera i zmarzniętą bagietkę, którą skubiemy po drodze.
Ikea tuż przed zamknięciem kusi piernikowymi domkami, kolorowymi słoikami wypełnionymi pomarańczową marmoladą i niezliczoną ilością dekoracji choinkowych.
Rano będziemy sklejać piernikowe ścianki ciepłym karmelem, a jego zapach będzie przyjemnie drażnił nozdrza. Kiedyś topiłam landrynki, by zrobić z nich kolorowe okienka.
W szeleszczące złote papierki zawijałam domowe karmelki i wieszałam je na choince.
Im bliżej świąt, tym bliżej do bliskich, których już nie ma.
Do sztucznej choinki, która dzień przed wigilią rozprostowywała gałęzie przy kaloryferze.
Do starych cukierków, które kusiły kolorowymi papierkami i złotym sznurkiem.
Dziś świat wygląda inaczej i święta są inne niż kiedyś.
W sklepie patrzę na ważenie karpi, wyślizgujących się z rąk grubego sprzedawcy prosto na podłogę. Nie mogę na to patrzeć. Wychodzę ze sklepu, po drodze kupuję dwa kilo pomarańczy, które upstrzone setką goździków i wstążką, będą pachnieć cały grudzień. Aż przyjdzie nowy rok.
Jak przyjemnie zanurzyć się w ciepłym wieczorze, otulić się kocem i zasnąć nad książką.
Przynieść z kuchni kawałek sernika i jeść, nie patrząc na ilość.

Już niemal zapomniałam, jak bardzo lubię robić nowe serniki.

I wkurza mnie, kiedy znajduję je później w przeróżnych gazetkach, bez podania źródła. Cóż, dziwny kraj. Pewnych rzeczy nigdy nie będę umiała zrozumieć.

Dziś kajmakowo-makowy.

Jak wszystkie moje serniki, i ten jest delikatny i kremowy. Ważne, żeby schłodzić go dobrze po upieczeniu. Najlepiej przez noc w lodówce.

Zawsze staram się go robić wtedy, kiedy jestem sama i nikt nie pyta: "Można już ukroić kawałek?", bo chłodzenie naprawdę dobrze mu robi.

Sernik kajmakowo-makowy
/tortownica o średnicy 30 cm/

Spód:

100 g biszkoptów lub kruchych ciastek
50 g krakersów
30 g masła
1 łyżka cukru

Masa serowa:

1000 g sera
5 jajek
150 g cukru
1 łyżka mąki
kilka kropli aromatu rumowego, naturalnego

200 g masy makowej
200 g masy kajmakowej

Tortownicę o średnicy 28-30 cm wyłożyć papierem, posmarować masłem.
Piekarnik nagrzać do 180 st C.
Biszkopty i krakersy pokruszyć - wałkiem lub w malakserze. Połączyć z roztopionym masłem i cukrem - masa będzie sypka. Wysypać nią dno tortownicy i wygładzić powierzchnię łyżką.

Masa serowa:
Ser zmiksowac z cukrem przez 2 minuty. Cały czas miksując, dodawać po jednym jajku. Od czasu do czasu szpatułką zebrać masę serową ze ścianek naczynia, by równomiernie łączyła się z jajkami.
Dodać mąkę i aromat.
Masę podzielić na 2 części.
Do jednej wmiksować masę krówkową, do drugiej masę makową.
Na spód z ciasteczek wlać najpierw masę z makiem, wygładzić powierzchnię, wlać masę kajmakową.
Wstawić do piekarnika i piec ok. 60-70 minut. Masa powinna być ścięta, ale może się delikatnie ruszać na środku (stężeje później podczas stygnięcia).
Ostudzić w wyłączonym, uchylonym piekarniku, następnie schłodzić w lodówce minimum przez kilka godzin.
Wierzch można polukrować lub posmarować 200 g roztopionej w garnuszku masy kajmakowej połączonej ze śmietanką 36%.

Smacznego!

Już w poniedziałek...

2011-12-09T12:17:00.001+01:00

Zapraszam do nowego wydania Newsweeka, dla którego przygotowałam magazyn z przepisami na święta z myślą o tych, którzy nie mają czasu na długie stanie w kuchni.
Mam nadzieję, że moje przepisy przypadną Wam do gustu. Oprócz tych tradycyjnych, przygotowałam lżejsze i bardziej nowoczesne wersje dań dla tych, którzy np. tak jak ja nie przepadają za świątecznym karpiem.
Oprócz przepisów - trochę do czytania. Nakład magazynu, który ma 72 strony jest ograniczony i będzie sprzedawany z Newsweekiem w Empikach i wybranych salonikach prasowych.
Polecam gorąco.

Liska

Nie mam czasu nic zjeść: Makaron w 5 minut

2011-12-08T17:19:00.000+01:00

W dni takie jak dziś, kiedy wstaję po ciemku i wracam do domu, kiedy jest noc, funduję sobie przymusowy tydzień bez zakupów, kiedy korzystam wyłącznie z tego, co znajdę w kuchennej szafce i na parapecie.

O ulubionych wizytach na targu mogę chwilowo zapomnieć, więc sięgam po makaron, zioła i to, co udało mi się zgromadzić wtedy, kiedy miałam więcej czasu.

Ma to swoje zalety - nagle się okazuje, że mam do dyspozycji całkiem ciekawe ingrediencje, z których trzeba zrobić coś.

Jednym z moich hitów jest bez wątpienia makaron aglio olio e peperoncino , gdzie często papryczkę chilli zastępuję gałązką świeżego rozmarynu.

Lubię cienkie, chrupiące plasterki podsmażonego czosnku i za każdym razem zastanawiam się nad tym, jak niewiele trzeba czasu i składników, by zrobić sobie dobrą kolację.

Wieczorem siedzimy nad lekcjami - jest ich więcej i więcej. Szukamy oceanów, kierunków świata, a pudła po butach wypełniamy skrawkami papieru udającymi rzeki.

Z utęsknieniem czekam na weekend, kiedy będę mogła nadrobić zaległości książkowe i wreszcie pogotować.

Miłego wieczoru Wam życzę :)

Makaron ryżowy z podsmażanym czosnkiem, rozmarynem i pomidorkami
/dla 1 osoby/

2-3 ząbki czosnku, pokrojone na plasterki
2-3 łyżki oliwy z oliwek
gałązka rozmarynu
3-4 pomidorki wiśniowe, przekrojone na pół
mały kawałek papryczki chilli
makaron ryżowy - tyle, ile lubimy

sól do smaku

Na oliwie podsmażyć czosnek, rozmaryn, chilli. Dodać pomidorki, poddusić ok. 2-3 minut.
W tym czasie ugotować makaron ryżowy zgodnie z instrukcją na opakowaniu (zajmuje to 3-5 minut). Połączyć na patelni z makaronem i podawać w głębokim talerzu.

Smacznego!

Banana Cake i Newsweek

2011-12-05T12:19:00.000+01:00

Mam swoje miejsca w Warszawie, do których lubię przyjść, by popracować. Lubię ich gwar, muzykę w tle, zapach świeżo palonej kawy.
W niektórych wciąż mijam te same twarze, pochylone nad klawiaturami komputerów. Ktoś wpada po podwójne espresso, inny ktoś przychodzi, by codziennie rano przeczytać gazetę.
Niech żyje bezprzewodowy dostęp do internetu, dobra kawa i miękkie fotele, w których wolno nam zapadać się na długie godziny.
Kiedy myśli kipią, a bezsenne noce nie pozwalają zmrużyć oka choćby na chwilę, poranek w takim gwarze pozwala mi wrócić do rzeczywistości.

Kolejne... Chyba nigdy nie mam ich dość. Niech Was nie przeraża ilość proszku do pieczenia w tym przepisie - autor zaznacza, że to ważne, by ciasto odpowiednio urosło i nie było gliniaste. Dan Lepard ze skomplikowanych, wielogodzinnych chlebów, przerzucił się na ciasta. To jest naprawdę niezłe.

Banana Cake
/przepis: Dan Lepard/

Banany:
150 g drobnego cukru
50 ml wody
250 g bananów, po obraniu, pokrojonych w 2 cm kawałki
1 łyżka masła
2 łyżeczki ekstraktu waniliowego

Ciasto:
100 g drobnego cukru
175 ml oleju słonecznikowego
3 jajka
50 g jogurtu
150 g mąki pszennej
75 g mąki orkiszowej lub pszennej razowej
2 łyżeczki przyprawy do piernika
2 łyżeczki proszku do pieczenia*
1/2 łyżeczki sody

Banany:
Cukier i wodę umieścić na patelni i zrobić złocistobrązowy karmel (uważać, żeby nie spalić), dodać łyżkę masła i wanilię, następnie banany. Dusić aż banany się rozpadną.

Ciasto:
Cukier utrzeć mikserem z olejem i jajkami, aż masa będzie puszysta. Dodać jogurt. Suche składniki wymieszać w misce i dodać do masy. Jeszcze chwilę zmiksować.

Długą keksówkę (moja miała ok. 30 cm, autor przepisu zaleca pieczenie tego ciasta w tortownicy), posmarować masłem, oprószyć tartą bułką. Wlać ciasto.
Piekarnik nagrzać do 180 st C. Wstawić ciasto i piec 50-60 minut.

Smacznego!

W najnowszym wydaniu Newsweeka ukazał się artykuł na temat blogów kulinarnych - gorąco zachęcam do lektury. A już za tydzień specjalny 72-stronnicowy dodatek świąteczny do Newsweeka, do którego przygotowałam wszystkie przepisy i zdjęcia. Polecam i zapraszam :)

Warzywne curry z sosem jogurtowym

2011-12-01T18:11:00.000+01:00

Grudzień zaskoczył mnie w tym roku zamarzniętymi szybami samochodu, które z braku czegoś bardziej sensownego, skrobałam brzegiem opakowania od płyty CD.
W drodze do szkoły uchylałam okno, by złapać haust świeżego powietrza, który orzeźwi mnie po zarwanej nocy, która skończyła się o trzeciej rano.
Bezlitosny budzik, resztki ciepłej kawy, którą przelewam do kubka termicznego, by wypić po drodze. Kanapka, o której przypomnę sobie gdzieś około południa.
Znów trzeba kupić rękawiczki i nowe buty, bo czy naprawdę zamierzasz wyjść dzisiaj w płóciennych mokasynach?
Zaskoczył mnie życzeniami świątecznymi od firm, które znalazłam w skrzynce mailowej. Pomyślałam, że to może jakaś pomyłka, że jeszcze na wszystko jest czas.
A potem któregoś dnia uczę się robić najlepsze śledzie świata od kogoś, kto robi je pewnie od czterdziestu lat. Stuk stuk, w starym moździerzu ucieramy przyprawy, układamy warstwy w szklanym naczyniu. Słucham o tym, jak robi się prawdziwą gefilte fish. Może kiedyś.
Dziś mam przed sobą wielkie tace świeżych warzyw, które przez chwilę były dekoracją i które są tak piękne, że aż żal je ruszać. Ale zamieniam je w delikatne curry, jogurtowy sos i chrupiące warzywa.
Wiem, że curry nie jest zbyt popularne w Polsce. Jeszcze. Wystarczy raz spróbować je zrobić, by wiedzieć, że to jedno z najlepszych zimowych dań.

Warzywne curry z sosem jogurtowym

3 łyżki ghee lub oleju roślinnego
1/2 małej cebuli, pokrojonej w piórka
1 łyżeczka kminu indyjskiego
6 zielonych łupin kardamonu
6 goździków
1 mała laska cynamonu
2 ząbki czosnku, zmiażdżone
3 cm kawałek imbiru starty na tarce
1/2 łyżeczki mielonego kminu
1 łyżeczka mielonej kolendry
1/4 łyżeczki mielonej kurkumy
3 łyżeczki suszonych listków curry (opcjonalnie)
3 łyżki jogurtu
woda

warzywa: dowolnie, ja użyłam kalafiora, pomidorów, zielonego groszku, ziemniaków, marchewki (można też skorzystać z mrożonych warzyw, a dodając je do garnka trzeba pamiętać o tym, by te, które gotują się dłużej, wrzucić je na początku gotowania. Bardzo twarde warzywa należy wcześniej zblanszować)

do posypania: opcjonalnie, prażone płatki migdałów

Olej (lub ghee) rozgrzać w dużym garnku - ja korzystam najczęściej z woka.
Dodać kmin, kardamon, goździki, cynamon (tylko nie mielone przyprawy). Podsmażyć 30 sekund, dodać cebulę. Zrumienić przez 2 minuty, dodać mielone przyprawy, po kolejnych 2-3 minutach dodać czosnek i imbir. Teraz dodać pokrojone warzywa, zaczynając od tych, które gotują się najdłużej.
Wlać wodę (tyle, by przykryła warzywa) plus pół łyżeczki soli.
Dusić na małym ogniu ok. 15-25 minut (warzywa powinny zmięknąć, ale być chrupkie).
Dodać jogurt.
Podawać z ryżem lub indyjskimi plackami.

Smacznego!

Trochę wieści

2011-11-30T17:54:00.000+01:00

Skończyłam spory projekt (o którym niebawem), niedługo wracam do regularnego blogowania.
Mam trochę zaległych opowieści o Berlinie, kilka o Warszawie.
Odkryłam parę nowych miejsc i prawie skończyłam swoją pierwszą książkę kucharską, która zamiast na święta, powinna ukazać się w okolicy Walentynek.
Moje dwie wagi kuchenne odmówiły posłuszeństwa, więc, jak to miały w zwyczaju nasze babcie, zaczęłam wypiekać chleby "na oko".
Miesiąc przed świętami wypróbowałam dziesiątki świątecznych przepisów, zrobiłam setki zdjęć, piekłam ciasta marchewkowe według szwedzkich receptur (dziękuję Ci, Kasiu), poznałam nowych ludzi.

Dużo zmian, dużo pracy.
Cieszę się, że jesteście i że jest dla kogo pisać.
Dziękuję Wam za to. Do szybkiego przeczytania :)
Liska

Trochę nowości książkowych

2011-11-22T22:22:00.000+01:00

Po przerwie spowodowanej intensywną pracą, powoli wracam do blogowania.
Dawno już nie pisałam o nowych książkach kucharskich. Oprócz tłumaczeń książek kulinarnych celebrytów, pojawiło się kilka ciekawych pozycji.
Dzisiaj nadrabiam więc zaległości i przedstawiam krótki, subiektywny przewodnik po tym, co szczególnie przypadło mi do gustu.

1. Apetyczna Panna Dahl,
Sophie Dahl, wyd. Filo, cena 56,99 zł
Jestem fanką tej książki. Wspominałam o niej nie raz, choćby w tym poście. Jedna z moich ulubionych kulinarnych celebrytek, rozgadana, ciepła i taka jest jej książka.

2. Smaki dwudziestolecia. Zwyczaje kulinarne, bale i bankiety.
Maja Łozińska, wyd PWN, cena 89,90 zł
Sentymentalna podróż po przedwojennej Polsce. O bufetach, balach, ludziach znanych i mniej znanych. O czasach, kiedy symbolem polskiej kuchni nie był kotlet schabowy.
Bogato ilustrowana. Zdjęcia miejsc, których już nie ma.
W sam raz na długie jesienne wieczory.

3. Fotografia Smaku,
Zofia Nasierowska, Janusz Majewski, wyd. Marginesy, cena 39,90 zł
Zbiór rodzinnych, tradycyjnych przepisów. Niestety bez zdjęć.
Przepisy podzielone na menu, w zależności od okazji.
Książka wydana na matowym papierze, dużo rysunków i zdjęć z przedwojennych książek kucharskich. Polecam choćby do niej zajrzeć.
Autorzy słynęli ze znakomitych przyjęć.

4. Przepisy z mojego ogrodu,
Anna Applebaum-Sikorska, Danielle Crittenden, wyd. Literackie, cena 49,90 zł
Mam problem z książkami, gdzie w przepisach występują "2 kostki bulionu grzybowego". Na szczęście w tej książce jest tylko kilka takich "perełek", a całość napisana przez kobietę, która ma świetne pióro i słynie z dobrej, poważnej literatury. Kogoś, kto wychował się na polskiej kuchni, zapewne specjalnie nie zaskoczy, ja jednak lubię lekko zmodyfikowane wersje tego, co dobrze znamy: pasztet z selera, gołąbki z nadzieniem grzybowym w sosie pomidorowym, wykwintne pierogi ruskie z truflami i podrumienionym masełkiem... Zmartwię tych, którzy lubią, kiedy przepisy opatrzone są zdjęciami - tutaj znajdziemy ich niewiele. Z klasą i ciekawe.

5. Ciasta, ciastka i takie tam,
Agata Królak, wyd. Dwie Siostry, cena 35 zł
Mam słabość do starych rodzinnych zeszytów, do których ktoś wpisał przepisy na Ciasto Pani Krystyny, pączki Pani Róży czy też Ciasto wojenne.
W tej bezpretensjonalnej, oryginalnej książeczce znajdziemy właśnie tego typu receptury. I, jak na stary kajet przystało, nie ma w nim zdjęć. Są dziecięce rysunki. Ta książeczka wyjątkowo przypadła mi do gustu.

6. Sosy
Peter Auer, wyd. Mak, cena 49,90 zł
Sosy są kwintesencją dobrej kuchni. Moim zdaniem jednym z najtrudniejszych jej elementów. Ten, kto posiada wiedzę gotowania wyjątkowych, dobrze wyważonych sosów, wygrywa. Wystarczy bowiem talerz warzyw, ryby czy kawałek mięsa, by codziennie cieszyć się czymś wyjątkowym.
Książka Petera Auera jest niezwykle ładnie wydana - w twardej oprawie, z pięknymi ilustracjami prezentującymi niektóre z sosów krok po kroku. O podstawach, następnie o sosach ciemnych, jasnych, sosach do ryb, maślanych, warzywnych, owocowych oraz sosach do deserów. Niezwykle użyteczna i praktyczna. Ta książka raczej nigdy się nie znudzi i zawsze się przyda.

7. Ryby z naszych rzek i jezior
Jacqueline Vogt, Ingo Swoboda, wyd. Mak, cena 34,90 zł
Kolejna z interesujących pozycji wydawnictwa MAK. Podobnie jak Sosy, ładnie wydana, choć w mniejszym formacie i miękkiej okładce. Zawiera przepisy na ryby dostępne w naszych sklepach. Pstrąg młynarki w maśle migdałowym, raki w maśle pomarańczowym, okoń smażony z risottem pomidorowym, filety z karpia w sosie piernikowym i wiele innych ciekawych pomysłów. Na pewno warto mieć ją na swojej półce, zwłaszcza że kosztuje niecałe 35 zł.

8. Zupy
Annie Bell, wyd. G+J, cena 39,90 zł
Jestem fanką dobrych zup. Lubię ciekawe połączenia smaków, a także klasyczne zupy takie jak vichyssoise czy bouillabaisse.
Z tej książki nauczymy się podstaw - jak ugotować bulion warzywny albo rybny czy też rosół z kurczaka. Wiele ciekawych pomysłów, takich jak zupa gruszkowa z serem stilton, rosyjska zupa grzybowa, gulasz curry z wędzonego łupacza z ziemniakami.
Ta książka jest inspirująca i napisana przystępnym językiem. Dodatkowy plus za staranne wydanie.

Brownie piernikowe z kruszonką

2011-11-16T12:39:00.001+01:00

Przepis na nie podam późnym wieczorem, tymczasem zmykam do pracy.
Miłego popołudnia!
Liska

Brownie piernikowe z kruszonką

150 g gorzkiej czekolady
50 g mlecznej czekolady
200 g masła
150 g cukru
3 jajka
200 g mąki pszennej
2 łyżeczki przyprawy do piernika
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki imbiru

Piekarnik nagrzać do 170 st C.
12-dołkową formę do muffinów wypełnić papierowymi papilotkami.
Czekoladę (oba rodzaje) i masło umieścić w misce ustawionej na garnku z gotującą się wodą (dno miski nie może dotykać do wody) i roztopić czekoladę.
jajka ubić z cukrem przez 5 minut.
Mąkę wymieszać z przyprawą do piernika, proszkiem i imbirem.
Cały czas miksując jajka, dodać powoli roztopioną czekoladę i mąkę.
Masę wlać do formy muffinkowej, z wierzchu posypać kruszonką*.
Piec ok. 20-30 minut (ciasteczka powinny być dobrze ścięte, ale lekko wilgotne).

Ostudzić na kuchennej kratce.
Smacznego!

* Kruszonka:
1/2 łyżki masła
1 łyżka mąki
1/2 łyżki cukru
1/2 łyżeczki cynamonu

Wszystkie składniki kruszonki połączyć w miseczce palcami - gdyby masa była zbyt sucha, dodać odrobinę masła, jeśli za mokra - więcej mąki.

Zupa soczewicowa z cynamonem

2011-11-10T16:48:00.000+01:00

Zupy soczewicowe, które zwykle widuję w restauracjach, są ciężkie i zawiesiste.
Ja proponuję coś lżejszego, z cynamonem, lekkim jogurtem i odrobiną indyjskich przypraw.
Jogurt można zastąpić mlekiem kokosowym.
Życzę Wam udanego weekendu.

Zupa z czerwonej soczewicy, z cynamonem i jogurtem
/inspirowane przepisem z książki Splendid Soups/

1 średniej wielkości cebula (najlepiej cukrowa), obrana i poszatkowana
1 ząbek czosnku, obrany i drobno pokrojony
1/2 łyżeczki suszonego tymianku
1/4 łyżeczki mielonej kurkumy
2 łyżki masła
3/4 szklanki czerwonej soczewicy, dobrze opłukanej pod bieżącą wodą
1-1,5 litra wywaru warzywnego (lub wody i ekologiczna kostka rosołowa bez glutaminianu sodu)
1/4 łyżeczki nitek szafranu
3/4 kubka lekkiego jogurtu naturalnego

Przyprawa do zupy (tadka)

2 łyżki masła
3/4 łyżeczki mielonego zielonego kardamonu
1/4 łyżeczki cynamonu
1/4 łyżeczki mielonych goździków
1/4 łyżeczki świeżo mielonego pieprzu
1/8 łyżeczki gałki muszkatołowej

Najpierw należy zrobić przyprawę do zupy:
W małym garnuszku roztopić masło, dodać wszystkie przyprawy i podsmażyć kilka minut (3-4).

W garnku roztopić masło, dodać czosnek, cebulę, tymianek i kurkumę i gotować ok. 10 minut, mieszając.
Dodać soczewicę, wywar (lub wodę), szafran, przykryć garnek, zagotować. Zmniejszyć ogień, gotować 30 minut, aż warzywa zmiękną.
Zupę można zmiksować (ja tego nie robię), nstępnie dodać przyprawę, wymieszać.
Podawać z łyżką jogurtu i ewentualnie świeżą kolendrą.

Smacznego!

Rozwiązanie konkursu z Look like Cookie

2011-11-09T21:01:00.002+01:00

Zawsze, kiedy na blogu ogłaszam konkurs, wiem, że będę miała dylemat.
Wybieranie komentarzy, które zostaną nagrodzone, zajmuje mi bardzo dużo czasu.
Czytałam je z uśmiechem, niektóre z nich poruszyły czułe struny.
Niektóre przyszły mailem, jako pozakonkursowe, osobiste.
Chciałabym, by nigdy nie zabrakło nam romantyzmu, często wystarczy niewiele, by nas uszczęśliwić. Życzę Wam wszystkim tego.
Dziękuję za czas, który poświęciliście na napisanie Swoich historii.
Miałam wybrać trzy, nie umiałam. Poprosiłam o dodatkowy fartuch - udało się, więc wybrałam wpisy następujących osób:

Ania (wpis 12:44)

Niewracajwtestrony (wpis 7:42)

Monika (wpis 12:20)

kamil (wpis 1:04)

Proszę Was o kontakt i podanie następujących danych:

- Nazwę wybranego modelu
- Imię i Nazwisko
- adres: nazwa ulicy, nr domu, nr mieszkania, kod pocztowy, nazwa miejscowości
- telefon
- adres mailowy

powyższe informacje należy przesłać na adres: justyna.nakielska (małpa) looklikecookie.com

Jeszcze raz dziękuję i zapraszam do udziału w kolejnych konkursach!

Liska

Bułki z różą i kruszonką

2011-11-08T13:41:00.000+01:00

Zapach kwitnących krzaków dzikiej róży jest świeży i lekko cytrynowy. Jak płatki, które obrywaliśmy, żeby później utłuc z cukrem i grubą warstwą układać na kromce chleba posmarowanego masłem.

I owoce, kwaśne i cierpkie, z których pieczołowicie wyskubywaliśmy nasiona, by później robić różane konfitury.

Z płatków i owoców można zrobić nadzienie do jednych z najlepszych bułeczek. Albo pączków.

Polecam gorąco a jutro zapraszam na rozwiązanie konkursu z fartuszkami!

Drożdżówki z różą

5 żółtek plus 50 g cukru - utrzeć na kogel mogel
500 g mąki pszennej
80 g masła
200 ml mleka
15 g świeżych drożdży
kilka kropli wanilii

ok. 200-300 g konfitury z dzikiej róży, płatków róży w cukrze (lub pół na pół) - nie polecam marmolad o smaku różanym

Masło roztopić na małym ogniu, dodać mleko. Wymieszać. Powinno być letnie - wówczas dodać drożdże, odstawić na 15 minut.

Do miski wsypać mąkę, wlać mleko, wanilię i kogel mogel. Zagnieść gładkie ciasto - można to zrobić przy pomocy miksera z końcowkami - hakami.

Ciasto przełożyć do czystej miski, przykryć folią spożywczą i odstawić na 2-3 godziny, aż podwoi objętość. Jest to maślane, dosyć ciężkie ciasto, więc będzie rosło powoli.

Z wyrośniętego ciasta odkrawać kawałki o wadze ok. 50-60 g, z każdego formować placuszek, na środku placuszka położyć 2-3 łyżeczki konfitury różanej, zlepiać i w dłoniach uformować bułkę. Bułki ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia zostawiając pomiędzy nimi ok. 5 cm odstępy.

Przykryć ściereczką i zostawić do wyrastania na ok. 1-1,5 h - bułki powinny mniej więcej podwoić swoją wielkość.

Piekarnik nagrzać do 180 st C.

Wyrośnięte bułki posmarować jajkiem wymieszanym z łyżką wody i posypać kruszonką.

Kruszonka:

1 łyżka masła

2 łyżki mąki

1 łyżka cukru

Wszystkie składniki kruszonki połączyć w miseczce palcami - gdyby masa była zbyt sucha, dodać odrobinę masła, jeśli za mokra - więcej mąki.

Bułki wstawić do piekarnika i piec ok. 20-25 minut. Powinny być rumiane.

Ostudzić na blasze.

Smacznego!

* * *

Dostałam dwa poruszające maile z prośbą o pomoc w zbieraniu funduszy na leczenie i wózek.
Może ktoś z Was będzie mógł wesprzeć Krystiana albo Natalkę. Pod poniższymi linkami możecie dowiedzieć się więcej na ich temat:

Krystian
Natalka

W stronę Roztocza

2011-11-03T15:15:00.000+01:00

Gdybym chciała pokazać komuś, jak wygląda polska złota jesień, nie mogłabym nie zabrać go w podróż przez tegoroczne klimaty łąk, mgieł, porannej rosy na krzakach dzikiej róży.

Nie miałam zbyt wiele czasu. Pojechałam w stronę Roztocza. Nie uwiodło mnie tak, jak moje ukochane Podlasie, między innymi z powodu wyjątkowo ubogiej oferty lokalnych produktów - kiedy pytałam kogoś o to, czy można tu dostać świeże mleko albo jajka, widziałam tylko wzruszenie ramion. U nas nikt nie hoduje krów. Szkoda. Za to hodują koty. Koty buszujące w trawie, umykające przed kołami samochodu.

Można tu kupić miód fasolowy albo bochenek domowego chleba i słoik powideł śliwkowych.

I pójść na spacer, który o tej porze roku był dla mnie wyjątkowy pod każdym względem.

Było zimno, ale feeria barw po prostu oszałamiająca.

Rzadko zapuszczam się tak daleko, ale było warto.

Wybaczcie mi brak nowych przepisów - proza życia i dużo pracy oderwało mnie na trochę od systematycznego blogowania, ale wciąż gotuję, zapisuję, szukam i składam. Niedługo przyjdzie czas, żeby to wszystko opublikować. Pokażę też kilka stron z mojej książki, która wciąż się rodzi, a praca nad nią jest trudniejsza i bardziej czasochłonna niż myślałam. Cóż, człowiek wciąż się uczy, szuka, poznaje.

W ostatnim numerze Glamour znajdziecie też wywiad ze mną o tym, jak w tym zwariowanym świecie cieszyć się małymi chwilami dnia codziennego.

Niebawem wybiorę też zwycięzców konkursu z fartuszkami - postaram się przeczytać wszystko w weekend.

A tak w ogóle doba mogłaby mieć 48 godzin...

Trzymajcie się ciepło w te piękne dni!

Liska

Tym, którzy czekają

2011-11-01T19:28:00.000+01:00

...na to, że dziś tu napiszę. Wiem, że są tacy, to szczególny dzień.
Myśląc o tych którzy odeszli, ale będąc sercem z tymi, którzy zostali.
Jestem myślami przy bliskich Ani, którą spotkałam na gali Blog Onet 2010 i z którą nie miałam okazji zamienić ani jednego słowa.
Przy bliskich memu sercu osobach, które w tym zwariowanym świecie robią coś, by pomóc innym - organizują treningi charytatywne, zbierają pieniądze, dzielą się tym, co mają i inicjując działania, motywują tych, którzy pomóc może nie zamierzali.
W tym dniu mam wiele refleksji i wdzięczności dla losu, który pozwala nam cieszyć się zdrowiem.

W sercu noszę pamięć tych, których dane mi było spotkać.
Bliskich, którzy odeszli nagle i nie zdążyłam im powiedzieć "do widzenia". Tych, którzy odchodzili powoli, przygotowując mnie na "do widzenia", choć to wcale nie było prostsze.

Patrzę, jak mija czas. Jak z dzieci stajemy się dorośli, zamieniając się rolami z rodzicami - to my będziemy opiekować się nimi, a nie oni nami.
Wiem, że czasem warto się zatrzymać. Posiedzieć z kimś dłużej. Porozmawiać albo pomilczeć.
Trzymajcie się ciepło!
Liska

Ciasto korzenne z Marakeszu

2011-10-28T19:31:00.001+02:00

Jak co roku o tej samej porze, po szkole idziemy po dynie. Wśród stosów większych i mniejszych pomarańczowych głów wybieramy dwie, w których wieczorem będziemy drążyć nosy i oczy. Z dyniowego miąższu ugotujemy zupę, a z reszty zrobimy dwa duże lampiony, które będą oświetlać pokój i balkon w nocy.

Tak piękna jesień jest jak nagroda po ulewnym lecie. Po kilku dniach na wsi przywozimy aparat pełen zdjęć i torbę przemarzniętych owoców dzikiej róży. W małej chatce zagnieździły się dwie rodziny myszy - łapiemy je do metalowych puszek i wywozimy do lasu. Patrzymy jak uciekają w zarośla.

Dużo pracy, mało czasu na przyjemności. Ta jesień jest wyjątkowo długa.

Dziś życząc Wam miłego weekendu, polecam łatwe ciasto korzenne, przypomina nieco piernik, ale jest od niego bardziej wytrawne, mniej słodkie, zrobione z mąki razowej. Gęsty syrop z granatów można pominąć i zastąpić miodem.

Ciasto korzenne z Marakeszu

To wilgotne, daktylowe korzenne ciasto. Przepis na nie pochodzi z najnowszej książki Dana Leparda "Short & Sweet".

300 ml świeżo zaparzonej, mocnej kawy
nasionka z 8 łupinek zielonego kardamonu, utłuczone w moździerzu
1,5 łyżeczki cynamonu
skórka starta z 1 cytryny
2 łyżki miodu
2 łyżki gęstego syropu z granatów (dostępny w sklepach z żywnością arabską)
125 g ciemnego cukru trzcinowego (dark muscovado)
75 g masła
150 g daktyli (wypestkowanych i posiekanych)
2 średnie jajka
100 g posiekanych orzechów (włoskich, pecan - ja użyłam pistacji, L.)
2 łyżki sezamu
225 g mąki pszennej razowej (lub orkiszowej)
2 łyżeczki proszku do pieczenia

Piekarnik nagrzać do 180 st C.
Keksówkę o długości 17 cm wysmarować masłem i wysypać tartą bułką lub otrębami.
Do garnka wlać zaparzoną kawę, dodać przyprawy, kardamon, skórkę, cynamon, miód, syrop, cukier, masło i daktyle. Zagotować, następnie zdjąć z ognia i ostudzić.
Ubić jajka, dodać je do garnka razem z sezamem i orzechami oraz mąką połączoną z proszkiem do pieczenia.. Wymieszać.
Wlać do formy, wstawić do piekarnika i piec 40-60 minut.
Ostudzić w blaszce, następnie zawinąć w folię lub papier.
Najlepsze następnego dnia.
Smacznego!

Tuńczyk w lekkim sosie curry

2011-10-27T15:45:00.000+02:00

Do przygotowania dzisiejszej propozycji użyłam świeżego tuńczyka, ale można go zastąpić inną rybą. Sprawdzi się tu na przykład łosoś bez skóry.
Jest to lekkie, delikatne curry, które dodatkowo doprawiłam odrobiną wędzonej papryki. Aby danie było bardziej ostre można pokusić się o wykorzystanie papryczki chilli, ale radziłabym dawkować ją z umiarem.
Tuńczyk idealnie pasuje do ryżu basmati, który w tym wypadku ugotowałam z zielonym kardamonem, goździkami i rodzynkami. Polecam na jesienne późne obiady. Szybkie i pożywne danie.

Tuńczyk w lekkim sosie curry
/inspirowany przepisem Madhur Jaffrey/

ok. 500 g świeżego tuńczyka (najlepiej ukrojonego w plastry grubości ok. 1 cm)
3 łyżki klarowanego masła ghee lub oleju roślinnego do smażenia
2 małe szalotki, obrane i posiekane (można je zastąpić dymką, bez szczypioru)
3 cm kawałek świeżego imbiru, obrany i starty na drobnej tarce
1 ząbek czosnku, obrany i zmiażdżony
1 łyżeczka kurkumy
1 mała papryczka chilli, przepołowiona, wyrzucone nasionka, reszta drobno pokrojona (opcjonalnie)
1 łyżeczka słodkiej papryki w proszku
1 łyżeczka wędzonej papryki w proszku (jeśli nie mamy, podwajamy ilość papryki słodkiej)
165 ml mleka kokosowego
1 łyżka soku z limonki lub cytryny
sól

rybę posolić i odłożyć na bok

W garnku rozgrzać ghee/olej. Dodać szalotki, kiedy zaczną się rumienić, dodać imbir i czosnek. Smażyć minutę.
Dodać 200 ml wody, kurkumę, paprykę, chilli, sok z cytryny i pół łyżeczki soli.
zagotować, następnie trzymać na średnim ogniu ok. 7-8 minut, aż sos nieco odparuje.
Dodać mleko kokosowe, zagotować przez minutę.
Dodać rybę, przykryć garnek i gotować ok. 3-4 minut (tuńczyka nie można gotować zbyt długo, gdyż będzie twardy).

Podawać z ryżem basmati ugotowanym na sypko.
Smacznego!

Romantyczna kolacja i konkurs :)

2011-10-24T11:45:00.000+02:00

Czas pomiędzy jesienią a zimą to dla mnie szczególna okazja do romantycznych kolacji.

Jest zawsze tyle możliwości, tyle pomysłów.

Pamiętam grzane wino w wąwozie niedaleko Kazimierza, którym popijaliśmy kanapki, które ktoś zrobił specjalnie dla mnie.

Talerz ciepłego risotta, który czekał na stole po powrocie z długiej podróży.

I mam wrażenie, że nieważne jest co jemy, ważne jak i z kim.

Więc trochę na przekór tej pogodzie, która sprawia, że mam ochotę zapaść w sen zimowy i obudzić się dopiero na wiosnę, mam dla Was propozycję zabawy:

Jaki jest Wasz pomysł na romantyczną kolację?

To może być coś, o czym marzycie albo co już przeżyliście. Coś, co zapada w pamięci, wzrusza. Lubię czytać takie historie, wiem, że inni także.

I wiem, że nagrody są warte wysiłku, bo za każdym razem, kiedy o nich mowa, słyszę: też bym taki chciała! A więc jest okazja.

Poprosiłam Dziewczyny z Cookie o trzy fartuchy dla autorów najciekawszych pomysłów. Fartuchy są w wersji dla niej i dla niego, a wybór poszczególnych modeli jest duży - wiem, co mówię, mierzyłam wszystkie i każdy mogłabym mieć:)

A więc, zapraszam do zabawy.

Na wpisy czekamy do niedzieli, 30.10. 2011. Wpisy należy zostawić pod dzisiejszym postem lub pod postem dotyczącym konkursu na Facebooku. (Proszę o nie przysyłanie ich mailem ani nie wpisywanie pod innymi postami).

Nagrody wyśle Cookie na adresy w Polsce.

Dobrej zabawy i powodzenia!

Ciasto marchewkowe. Może być na piknik.

2011-10-19T23:22:00.002+02:00

Wydawało się, że to ostatnie piękne dni, ale aura wynagradza nam deszczowe lato.
I choć wyjęłam już z szafy puchową kurtkę, to wciąż mam ochotę na pikniki i wypady za miasto. Im dalej, tym lepiej, gdzie zasięg nie sięga.
W pustym domu pakuję torbę, chowam książki, ładuję baterie do aparatu i ruszam na poszukiwania złotej jesieni. Oszronionych gałęzi, zapachu dymu z komina.

Ciasto marchewkowe z rodzynkami

150 g miękkiego masła
80 g drobnego cukru
2 łyżki miodu lub syropu klonowego
1 łyżeczka esencji waniliowej lub cukier waniliowy

225 g mąki pszennej (zwykle 1/3 tej ilości to mąka razowa)
1.5 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki cynamonu
1/2 łyżeczki przyprawy do piernika

3 średniej wielkości marchewki (powinniśmy po ich starciu uzyskać ok. 2 szklanek)
1/2 szklanki drobnych rodzynek

Masło utrzeć z cukrem, miodem i wanilią. Masa powinna być puszysta i jasna.
Cały czas miksując, dodać mąkę wymieszaną z proszkiem, cynamonem i przyprawą do piernika.
Wyłączyć mikser, dodać marchew i rodzynki, dokładnie wymieszać.
Dużą keksówkę (26-30 cm) wyłożyć papierem do pieczenia, wlać masę.
Piekarnik nagrzać do 190 st C. Wstawić ciasto, piec 50 minut, zmniejszyć temperaturę do 180 st C, dopiekać kolejne 10 minut.
Ostudzić w formie.
Najlepiej smakuje następnego dnia.

Smacznego!

Tomasz Deker i serniki. Kurs w Gdyni.

2011-10-15T18:09:00.000+02:00

Mam marzenie. Chciałabym kiedyś pouczyć się w Le Cordon Bleu albo u Lenotre'a. Bardzo.

Robić prawdziwe czekoladki, francuskie ciasta (im bardziej wymyślne, tym lepiej). Może kiedyś...

O warsztacie u Tomasza Dekera dowiedziałam się przypadkiem i choć temat serników nie jest mi specjalnie nieznany, to potraktowałam to jako świetną okazję, by wybrać się do Trójmiasta.

Kameralna atmosfera, fajni partnerzy (zachorowałam na mikser Kenwooda...) i słynne wypieki, których wcześniej nie miałam okazji próbować.

Piekliśmy trzy serniki, robiliśmy paschę.

Daleko, ale było warto.

(Choć nie udało mi się dowiedzieć, gdzie dostać najlepszą masę krówkową sprzedawaną na wiadra. Może to i dobrze, w przeciwnym razie obrosłabym pewnie w tłuszcz, zajadając nią jesienne chandry ;)

Mikser... Mikołaju, Mikołaju, piszę do Ciebie ten list...

Kosztowałam słynnego sernika cynamonowego, na który przepis nie został zdradzony, co rozumiem.
W zamian dostaliśmy do testowania inne receptury, ale z ręką na sercu przyznam, że koncentrowałam się głównie na robieniu zdjęć i gadaniu, bo nie mogłam nie skorzystać z okazji i odmówić sobie tej przyjemności.
Początkowo piekliśmy w parach, później pomagaliśmy sobie nawzajem.
Przepisy zachowałam i pewnie za jakiś czas coś upiekę i pokażę na blogu, co mi wyszło.
Doskonała atmosfera, świetna organizacja i komunikatywny prowadzący. A na koniec każdy dostał wielkie pudło z dobrami, które udało nam się upiec.
Było świetnie, dziękuję i polecam wszystkim chcącym miło spędzić czas i czegoś się przy okazji nauczyć.
Tomasz Deker jest młodym, świetnie wykształconym cukiernikiem z pasją i chęcią zrobienia czegoś nowego. Lubię go od pierwszego wywiadu, jaki z nim przeczytałam i cieszę się, że w realu okazał się jeszcze bardziej charyzmatyczny i na poziomie.

Miłego weekendu,
Liska

2011-10-14T18:45:00.000+02:00

cdn :)

Polska jest piękna: Orłowo

2011-10-11T19:53:00.000+02:00

Było pięknie. Zapach mokrych liści i lekko pomarszczona tafla morza, która z wysokiej skarpy wygląda jak miękki koc. Żaglówki, które z tej odległości przypominały namalowane piórkiem ikonki.

Ktoś w starej puszce próbował rozpalać ogień. Inny ktoś pożyczył komuś szalik.

Położyłam głowę na złotych liściach, czułam, jak mija czas.

Surowe piękno przyrody wyostrza myśli, a to, co niewerbalne staje się ważniejsze niż wypowiadane słowa.

Jak bliskość, którą jedni rozmieniają na drobne, a inni nie.

Nim zdążyłam wsiąść do samochodu, zaczął lać deszcz. W drodze do Warszawy jadłam zimne placki ze śniadania w Spółdzielni Literackiej. (Gdybym mogła, Spółdzielnię przeniosłabym do Stolicy).

* * *

A niedługo napiszę Wam o tym, jak piekłam serniki u Tomasza Dekera.

Do szybkiego przeczytania!

Kuchnia Sophie Dahl

2011-10-06T23:39:00.000+02:00

Bliskie mi są klimaty retro. Stara chałupa, obrus przykryty ceratą, maki i malwy wzdłuż ogrodzenia.
Kiedyś myślałam, że idealnie jest uciec z miasta, zamieszkać gdzieś pod nim, uprawiać własne warzywa i cieszyć się życiem blisko natury.
Dlatego program Sophie Dahl, który z powodu braku telewizora oglądam bardzo sporadycznie, przypadł mi do gustu. Ot, miło by było rano wyjść do ogrodu, przynieść z niego trochę rzodkiewek i zrobić niespieszne śniadanie.
Dziś bliżej mi jednak do zgiełku miasta. Do pospiesznej kawy w nowo odkrytej kafejce. Do zielonej herbaty w kubku termicznym, który mógłby nie mieć dna, bo wciąż wydaje się za mały.
Więc może dlatego na kuchnię Sophie Dahl patrzę z uśmiechem.
Na blogu pokazywałam już przepisy z jej książki, którą kupiłam, jak tylko się ukazała w Anglii (dziś jest już kolejna). To, co proponuje, jest świeże, bezpretensjonalne i kolorowe. Każdy chciałby tak jeść.
A piszę o tym wszystkim tylko dlatego, że wczoraj pojawiło się polskie wydanie pod tytułem: Apetyczna panna Dahl.

Tym, którzy nie wiedzą, powiem, że Sophie jest wnuczką Roalda Dahla, autora książek dla dzieci, między innymi "Charlie i Farbryka Czekolady" i być może po dziadku odziedziczyła talent do opowiadania historii. Książka jest ich pełna.
Sophie zaczynała jako modelka, jedna z pierwszych w rozmiarze XL. Kto nie pamięta reklamy perfum YSL z nagą Sophie?
Wszystkie przepisy są łatwe, napisane przystępnym językiem, a całość pięknie wydana na matowym papierze. Ta książka to idealny prezent dla każdej dziewczyny. Warto rzucić na nią okiem.

"Apetyczna panna Dahl"
Sophie Dahl
wyd. Filo
cena: 56.99 zł

Lemon curd czyli krem cytrynowy

2011-10-04T22:09:00.000+02:00

Dawno, dawno temu siedziałam przy starym stole w domu mojego przyjaciela w Yorkshire, zerkając przez okno na ciasne podwórko odwiedzane przez koty. Skubiąc domowej roboty scones, wybierałam łyżeczką cytrynowy krem ze słoika.
Jego cierpko maślany smak zapadł mi w pamięci na długo, ale w owych czasach nie mieliśmy jeszcze w Polsce delikatesów z takimi dobrami, więc lemon curd jadłam później dość sporadycznie.
Pamiętam jeszcze, jak wertowałam w Anglii bardzo starą i bardzo brzydką książkę kucharską z czasów sprzed Jamiego Olivera. Przepis na lemon curd w niej był, a jakże. Ale nie było okazji, by go wypróbować.
Wczoraj na Facebooku D. poprosił o przepis, a ponieważ jeśli chodzi o gotowanie, niewiele potrzeba, bym ruszyła do kuchni, nim się obejrzałam, zrobiłam lemon curd, z myślą o naleśnikach, które rano smażę z zamkniętymi oczami. Jeśli komuś przyjdzie na myśl zorganizowanie konkursu w szybkim smażeniu tychże, uprzejmie proszę o zaproszenie, chętnie wystartuję w zawodach ;)
Lemon curd jest gęstym kremem cytrynowym, który można wykorzystać na wiele sposobów: mój ulubiony to kromka chrupiącego chleba z solonym masłem, plastrem białego sera (od baby z bazaru, jeśli taka się akurat pojawi) i solidną porcją lemon curd.
Ale sugerować przepisy w tym wypadku to trochę jak radzić, co zrobić z dżemem.
To, co podoba mi się w tym przepisie, to oczywiście czas produkcji - jakieś 10 minut, w porywach do 15.
Wiem, że niektórzy na hasło "przetrzyj przez sito" reagują dość nerwowo, ale zapewniam, że w tym wypadku zajmuje to naprawdę moment i nie jest specjalnie uciążliwe (wiem, co mówię, zwykle też nie lubię tego robić).

Lemon curd czyli prosty krem cytrynowy
Na podstawie przepisu z tej strony

3/4 szklanki soku wyciśniętego z cytryn (ok. 4 sztuk)
1/2 - 3/4 szklanki cukru (użyłam cukru pudru, proponuję dodawać go do smaku)
3 jajka (pominęłam dodatkowe żółtko), rozbełtane trzepaczką
5 łyżek masła, pokrojonego na małe kawałeczki

Wszystkie składniki umieścić w garnku z grubym dnem i mieszając, poczekać aż masa zacznie bulgotać. Trzymać na małym ogniu ok 5 minut cały czas mieszając (chcemy uniknąć jajecznicy).
Następnie zdjąć z ognia i przetrzeć przez sito (wlewam masę i przecieram łyżką).
Z podanej proporcji składników wyjdzie jeden nieduży słoik kremu.
Odstawić do całkowitego wystudzenia - krem powinien wówczas zgęstnieć.
Gotowy lemon curd przechowujemy w lodówce.

Smacznego!

Ciasto pistacjowo-czekoladowe z anyżową kruszonką

2011-10-03T20:31:00.000+02:00

Nie pamiętam drugiej takiej jesieni.

Ciepła, zapachów, bosych stóp na liściach w lesie.

Ludzi, którzy pojawiają się, by zostać na dłużej.

Dziś rano byłam umówiona na wywiad. Nie zdążyłam zjeść croissanta, po ponad dwóch godzinach dopijałam resztki zimnej kawy, bo tematy zamiast topnieć, rosły jak grzyby po deszczu.

Mam szczęście do ludzi.

Do długich rozmów, po których coś zostaje.

Do zdjęć, które im robię, by zajrzeć prosto w oczy.

Bywa, że piekę ciasta i zjadamy je podczas błyskawicznych miejskich pikników na skwerze w parku, na przystanku albo w samochodzie, w którym czasem wożę dwa kubki termiczne z zieloną herbatą.

I im mniej jest czasu, im więcej do zrobienia, tym bardziej dbam o te chwile, które pozwalają przenieść się w inny wymiar.

Ciasto z nowej książki, której nawet nie zdążyłam do końca przejrzeć. Pierwsze z brzegu, szybkie. W jasnej warstwie jest masa pistacjowa - wiem, że w Polsce trudno ją kupić, więc można ją pominąć albo zastąpić siekanymi orzeszkami pistacjowymi. Albo masą marcepanową bez czekolady.
Takie zwykłe-niezwykłe, niewielkie ciasto. Trochę jak babka piaskowa.

Ciasto pistacjowo-czekoladowe z anyżową kruszonką
1 mała keksówka o długości ok. 22-25 cm
/przepis pochodzi z książki: Cooking with Chocolate/

Kruszonka:

10 g cukru trzcinowego
10 g mielonych migdałów blanszowanych
10 g mąki pszennej
szczypta soli
szczypta mielonego anyżu
10 g zimnego masła

Warstwa pistacjowa:

15 g masła
75 g cukru
1 jajko
szczypta soli
35 ml śmietany 30-36%
60 g mąki pszennej
1/4 łyżeczki proszku do pieczenia
30 g pasty pistacjowej

Warstwa czekoladowa:

20 g masła
30 g mąki pszennej
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
8 g (1 łyżka) kakao
1 jajko
50 g cukru
20 g mielonych blanszowanych migdałów
35 g gorzkiej czekolady (60-70%), posiekanej
30 ml śmietany 30-36%
1 białko

Piekarnik nagrzać do 160 st C.
Formę keksową 22-25 cm (raczej wąską, bo ciasta jest mało) wysmarować masłem, oprószyć mąką lub tartą bułką.

Masło rozpuścić w garnuszku.
W misce wymieszać cukier, migdały, mąkę, sól, mielony anyż. Dodać masło, palcami rozkruszyć aż powstanie kruszonka. Odstawić.

Warstwa pistacjowa:

Masło rozpuścić w garnuszku. W misce połączyć cukier, jajko, sól, śmietanę. Mąkę przesiać z proszkiem, dodać do płynnych składników.
Masę pistacjową podgrzać w mikrofali aż będzie miękka i wmieszać do ciasta.
Dodać stopione masło.
Masę wlać do przygotowanej formy.

Warstwa czekoladowa:

Masło podgrzać w garnuszku. Mąkę wymieszać z proszkiem i kakao i odstawić. Jajko ubić z cukrem. Dodać mielone migdały i pozostałe suche składniki.
Czekoladę rozpuścić, śmietanę podgrzać i połączyć z czekoladą, całość dodać do masy. Na końcu wmieszać masło.
Białko ubić na pianę i delikatnie wmieszać do ciasta.
Warstwę czekoladową wlać na warstwę pistacjową, posypać kruszonką.
Wstawić do piekarnika, piec ok. 45-50 minut (lub nieco dłużej).

Uwaga: ciasto smakuje następnego dnia - po upieczeniu i ostudzeniu warto zawinąć je w plastikową folię.

Smacznego!

Rok ma 365 drzew + Pumpkin pie czyli ciasto dyniowe.

2011-09-30T15:19:00.000+02:00

Czy dziewczyny łażą po drzewach?
Ja łaziłam. Zdzierając rajstopy na kolanach, wplątując się włosami w gałęzie.
Skoro chłopakom było wolno, mi też.
Drzewa.
Lubiłam dzikie jabłonki - dostępne, pełne pszczół i os. Pierwsze stałe zęby ledwo się przebijały przez twardą skórę ich kropkowanych owoców.
W lesie zastanawiałam się, na które drzewo będę próbowała wejść, jeśli zobaczę dzika ;)
Lipowe aleje w lipcu są oszałamiające. Romantyczne, zakochać się pod taką lipą to doprawdy pestka. Kwitnące wiosną mirabelki - słodko-pudrowy zapach ich kwiatów, a potem cierpko kwaśny smak owoców.

Klony przebarwiające się jesienią.
Kora brzozy, po której wędrowałam opuszkami palców.
Są dziewczyny, które łażą po drzewach więcej niż inne.
I dowiedziałam się o tym szperając w nie swoich książkach, gdzie znalazłam "365 drzew". To projekt, w którym Cecylia Malik każdego dnia wchodziła na inne drzewo. I tak przez rok.
I jak opisał to Adam Wajrak: "Inaczej wygląda wszystko, gdy siedzi się na drzewie wiosną, inaczej latem, jeszcze inaczej jesienią, o zimie już nie wspominając. Inaczej patrzy się na świat przez gałązki kwitnącego owocowego drzewa, a inaczej gdy pokryte jest lodem niczym szkłem. Gdy wieje wiatr i jest się wysoko, drzewo się kołysze, a człowiek z nim. Uczucie trochę jest jak na płynącym po lekko falującym morzu statku, choć tak naprawdę jest zupełnie inne."
Jak szybko o tym zapominamy, kiedy dorastamy. Może czasem warto sobie o tym przypomnieć i wejść na drzewo? Jak w Bullerbyn.
W gałęziach zrobić sobie piknik.

Ostatnio najwięcej pytań było o ciasto dyniowe, klasyczny pumpkin pie. Kiedyś podała mi na nie przepis Beata W. (dziękuję :)) I z niego dziś skorzystałam, trochę go modyfikując - przede wszystkim zrobiłam inne ciasto kruche, a składniki nadzienia zmniejszyłam o połowę.

Pumpkin pie
Ciasto dyniowe

Ciasto:
125 g masła
125 g cukru pudru
2 duże żółtka (lub 3 małe, jeśli ciasto nie będzie chciało się kleić)
250 g mąki

Nadzienie:
1 szklanka pulpy z dyni (dynię upiekłam do miękkości przez ok. 50 minut w 180 st C, następnie obrałam i zmiksowałam)
1/4 szklanki cukru
1 czubata łyżka miodu
1/2 szklanki* śmietanki (wystarczy 18%, ja nie miałam, użyłam mascarpone)
1/2 łyżki mąki ziemniaczanej
2 małe jajka
niepełna łyżeczka mielonego cynamonu
1/2 łyżeczki zmielonego ziela angielskiego (zamiast niego użyłam przyprawy do piernika)
szczypta zmielonego imbiru
szczypta soli

Ciasto kruche:
wszystkie składniki połączyć w misce, zagnieść gładkie ciasto. Można mikserem, ale nie należy wyrabiać zbyt długo, bo będzie twarde po upieczeniu.
Formę do paja (ok. 23 cm średnica), najlepiej ceramiczną, a w przypadku jej braku formę do tarty z dość wysokim brzegiem wylepić ciastem. Wstawić do lodówki na 30 minut.
Piekarnik nagrzać do 180 st C.
Wstawić ciasto uprzednio ponakłuwane widelcem na ok. 12 minut do piekarnika.

Nadzienie:
wszystkie składniki zmiksować na wysokich obrotach do połączenia. Masa będzie rzadka, ale nie należy się tym przejmować.
Wlać masę na podpieczony spód, wstawić do piekarnika, piec 1 h.
Po upieczeniu ostudzic w formie. Podawać z bitą śmietaną.

Smacznego!

*pojemność 250 ml

Makaron w 20 minut: Soba z pieczoną papryką i krewetkami

2011-09-27T18:36:00.000+02:00

Moja jesień w tym roku to przecieranie nowych ścieżek. Odkrywanie miejsc, zapadanie się w miękkich kawiarnianych fotelach i siedzenie z laptopem na niewygodnych krzesłach z psem, który ociera się o nogi. Kiedy mogę, lubię obserwować, jak zmienił się świat. Słucham, jak siedzący nieopodal mojego stolika Włosi narzekają na wysokie ceny kawy w Warszawie i przyznaję im rację. Bo chciałabym, by każdy mógł rano wpaść przed pracą na szybkie espresso i croissanta.

Lubię miejsca, które wyznaczają rytm mojego miasta. Gwarne i swobodne.

I o ile lubię na mieście kawę, obiady najchętniej jadłabym w domu. Albo wczesne kolacje. Ostatnio brak mi czasu na długie medytacje nad garami, więc szukam sprawdzonych błyskawicznych dań, a makarony z nutą orientalną są tym, co wybieram najczęściej. Połączenie słodkiego, słonego i lekko kwaśnego.

Nie wiem, jak Wy, ale ja lubię odwiedzać w sklepach działy z żywnością orientalną. Dawno temu nauczyłam się, że kiedy trzeba ugotować coś z niczego, azjatyckie dodatki, takie jak sos ostrygowy czy olej sezamowy w połączeniu z kilkoma podstawowymi produktami, potrafią uczynić niemal cuda.
Bo jeśli w lodówce jest choćby jedna papryka, odrobina szpinaku, a w zamrażarce kawałek ryby czy krewetki, naprawdę niewiele potrzeba do szczęścia.
I makaron soba. Gryczany, do którego mam słabość.

Soba z pieczoną papryką i krewetkami
dla 1-2 osób

1 łyżka oliwy z oliwek
2 ząbki czosnku, obrane i zmiażdżone
2 cm kawałek imbiru, obrany i starty na drobnej tarce
ok. 200 g krewetek bez skorup
1 papryka, zgrillowana w piekarniku przez ok. 10 minut*
1 łyżka sosu ostrygowego
1 łyżka oleju sezamowego
2 łyżeczki sezamu, lekko uprażonego na patelni
opcjonalnie: listki kolendry lub natki pietruszki
Makaron soba - dowolna ilość, ja zwykle używam ok. 100-150 g - ugotować zgodnie z instrukcją na opakowaniu (zajmuje to zazwyczaj 5 minut), przelać do durszlaka, polać zimną wodą

W woku rozgrzać oliwę z oliwek. Dodać czosnek i imbir, smażyć 2-3 minuty. Dodać paprykę, krewetki, smażyć max 2 minuty, dodać ugotowany makaron, sos ostrygowy i olej sezamowy.
Dokładnie wymieszać, po minucie zdjąć z ognia, przełożyć na talerze, posypać sezamem i ew. kolendrą.
Smacznego!

*Rozgrzewam grill, paprykę przekrajam na pół, wyjmuję z niej gniazda nasienne. Kiedy skórka stanie się w niektórych miejscach czarna, a papryka miękka, wyjmuję z piekarnika, zawijam w plastikową torebkę i po ok. minucie obieram ze skóry i kroję na niezbyt grube paski.

Ciasto marchewkowe z ananasem

2011-09-22T22:11:00.001+02:00

Nie pamiętam, kiedy jadłam swoje pierwsze ciasto marchewkowe.

Zawsze jednak intrygowało mnie, jak wiele jest jego odmian - od puszystych i lekkich, po ciężkie i gliniaste. Jasne i delikatne, ciemne, orzechowe, pokryte grubą warstwą kremu z sera.

Lubię raczej te lekkie, złociste, na drugie śniadanie, ze szklanką mocnej, gorącej herbaty.

Kiedy nie mam czasu, kupuję torebkę już startej marchwi i wówczas takie ciasto przygotowuje się w dziesięć minut. Nie potrzeba miksera ani specjalnych umiejętności. Robi się niemal samo.

Co jakiś czas szukam przepisu idealnego: na szarlotkę, na drożdżowe, na chleb na zakwasie. Kiedy znajduję, robię je niemal z zamkniętymi oczami. Bez wagi, miarek. Spontanicznie.

Uświadomiłam sobie, że większość dań, jakie robię ostatnio, powstaje właśnie w ten sposób.

A teraz szukam idealnego marchewkowego. Już wiem, że dla każdego idealne znaczy coś innego.

A dla Was? Lubicie marchewkowe? Lekkie czy ciężkie? Z orzechami czy bez? Z cukrem pudrem a może z kremem?

Mam dużo zajęć, brak mi czasu na blogowanie w sposób, jaki lubię. O odwiedzaniu innych blogów mogę tylko pomarzyć. Ale za to pracuję nad ciekawymi projektami, które przynoszą wiele satysfakcji i radości.

Jak zwykle w takiej sytuacji, proszę o cierpliwość w odpowiadaniu na Wasze maile.

Do szybkiego przeczytania i dobrego weekendu,

Liska

Dzisiejsze ciasto marchewkowe jest z gatunku tych cięższych, wilgotnych, cynamonowych. Uwielbiam dodatek ananasa, rezygnuję z orzechów włoskich. Takie ciasto przechowuje się idealnie przez kilka dni, wystarczy zawinąć je szczelnie w folię.

Ciasto marchewkowe z ananasem
Carrot cake with pineapple
Źródło przepisu: blogchef.net (zmodyfikowany)

300 g mąki pszennej
1 łyżeczka proszku
1 łyżeczka sody
250 g cukru
2 łyżeczki cynamonu
170 g oleju roślinnego (użyłam słonecznikowego)
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
3 jajka
2 szklanki tartej marchwi (użyłam 400 g)
1 szklanka wiórków kokosowych (użyłam 3/4)
1 puszka ananasów, odsączonych z zalewy i posiekanych

Piekarnik nagrzać do 170 st C.
W dużej misce wymieszać mąkę, sodę, cynamon, proszek i sól.
Następnie dodać cukier, jajka, olej i wanilię. Wymieszać dokładnie łyżką. Dodać marchew, wiórki kokosowe i ananasa.
Formę o wymiarach 22,5x32,5 wyłożyć papierem do pieczenia. Wlać masę, piec 45 minut.
Wyjąć z piekarnika i ostudzić.
Można przełożyć ciasto i posmarować wierzch kremem z sera, ale ja nie lubię, więc posypuję je jedynie odrobiną cukru pudru.

Smacznego!

Makaron z sosem grzybowym i cukinią

2011-09-20T18:46:00.000+02:00

O tej porze roku najchętniej wsiadłabym w samochód i pojechała do Włoch.
Łapię ostatnie ciepłe chwile, rano szukam mgły nad rzeką. Zapominam zabrać z domu swetra i dziwię się, że jest tylko trzynaście stopni, jakby lato miało trwać wieczność.
Wczesnym rankiem biegamy w lesie, szybkie śniadanie jemy w ogrodzie botanicznym, wśród staruszek, które strażnik przegania słowami: Halo, proszę pani, proszę nie zrywać tych kwiatów!
Czas się tu zatrzymał, bo betonowe klomby, zamknięty drewniany bar i babcia, która wyszywa inicjały na parasolce.
Tam nowe kawiarnie i autostrady, tu przekwitające aksamitki i strażnik, któremu ciśnienie skacze z byle powodu.
W domu rozpacz mojej córki po śmierci chomika i składanie origami na pocieszenie.
A wracając do Włoch...
Przypominam sobie malutkie restauracyjki, w których podawali gigantyczne porcje jedzenia. Grzyby na oliwie, którą ścierałam z talerza kawałkiem ciepłej ciabatty.
Kiedy wieczorem wróciłam do domu, wiedziałam, co zrobię na kolację.

Makaron z sosem grzybowym i cukinią

400-500 g ulubionych grzybów (prawdziwki, podgrzybki, itp) umytych, osuszonych i pokrojonych na kawałki
1 bardzo mała cebula, obrana, poszatkowana
1 ząbek czosnku, obrany, zmiażdżony
3 łyżki oliwy z oliwek
1 łyżka masła
1 łyżeczka czerwonej pasty curry (opcjonalnie) lub 1 łyżka dobrego ketchupu albo gęstego sosu pomidorowego
1 mała cukinia, najlepiej żółta, pokrojona w kostkę
2 łyżki natki pietruszki, posiekane
makaron - najlepiej tagliatelle czyli wstążki (niestety nie miałam, użyłam spaghetti)

W garnku rozpuścić masło, dodać oliwę i cebulę, poddusić 5 minut, dodać czosnek, dusić kolejną minutę. Dodać grzyby, gotować ok. 10 minut, aż grzyby będą miękkie. Dodać pastę curry (lub sos pomidorowy), posolić i delikatnie popieprzyć (polecam różowy pieprz). Podgotować jeszcze kilka minut, dodać cukinię, dusić ok. 3 minut.
Dodać natkę, wymieszać, następnie połączyć z makaronem ugotowanym al dente.
Podawać oprószone różowym pieprzem.

Smacznego!

Domowa spiżarnia: suszone pomidory koktajlowe

2011-09-15T14:59:00.003+02:00

Możliwości ich wykorzystania są niezliczone.
Uwielbiam je w sałatkach, zapieczone w bułkach, w sosach do makaronu.
Lubię je w połączeniu z małymi kuleczkami mozzarelli i listkiem bazylii.
Ich przewaga nad tymi ze sklepu jest taka, że są po pierwsze dużo tańsze, po drugie bez dodatku chemii. Po trzecie te, które kupuję, są zwykle albo za suche i trzeba je moczyć albo jeśli są w słoiku, to najczęściej w oleju (a ja wolę te w oliwie).
Więc robię je sama. Właśnie teraz, kiedy pomidorki koktajlowe są dostępne na bazarach.
Te, które kupiłam kosztowały 3,50 zł za kilogram.
Ważne, by wybrać te od rolnika, polskie. Niech Was nie przeraża długi czas suszenia, bo efekt końcowy jest tego wart. Polecam :)

Pomidory suszone koktajlowe

1 kg pomidorków koktajlowych
4 łyżki oliwy z oliwek
1/2 łyżeczki soli
1/2 łyżeczki cukru
płaska łyżeczka tymianku
2 listki laurowe pokruszone

Piekarnik nagrzać do 100 st C.
Dużą blachę wyłożyć papierem do pieczenia.
Pomidorki umyć, przekroić na pół (można wyjąć z nich pestki, ale ja tego nie robię) i ułożyć na blasze nacięciem do góry.
Posypać cukrem, solą, przyprawami i polać równomiernie oliwą.
Wstawić do piekarnika na ok. 5-6 godzin - ja wstawiam je na noc.
Po wyjęciu ostudzić i albo zużyć je od razu albo przechowywać w słoju zalane oliwą z oliwek.

Smacznego!

Domowa spiżarnia: sos pomidorowy

2011-09-09T18:24:00.000+02:00

12 kg pomidorów, trochę soli i kilkanaście słoików.
Jesień nadeszła wielkimi krokami, na bazarze pomidory po 2,50 za kilo. Kupuję kilka pudełek i wiozę do domu.
Kiedy skończę pracę i cały dom ułoży się do snu, nastawię cicho radio. Zagotuję wielki gar wody i będę zanurzać w niej nacięte na krzyż pomidory, by po chwili wyławiać je łyżką cedzakową i wkładać na chwilę do zimnej wody.
Dwanaście kilo czy dwadzieścia, czasem nie robi różnicy. Nocne przetwórstwo pomidorów jest jak medytacja. Można pobyć z własnymi myślami.
Zdejmuję cienką skórę, przekrajam na ćwiartki, wrzucam do garnka, powoli podgrzewam.
A potem wlewam gorące do słoików. Rano wyniosę je do piwnicy, by czekały na zimę.

Ale niektóre z nich nie doczekają zimy.
Bo żeby zrobić najlepszy na świecie sos pomidorowy do makaronu, wystarczy podgrzać na łyżce oliwy ząbek czosnku, wlać zawartość słoika, dodać świeżą bazylię, odrobinę octu balsamicznego i pieprzu.
Podgrzać przez kilka minut. Wymieszać z makaronem ugotowanym al dente i oprószyć parmezanem. Albo i nie.
Dla mojej córki wersja z czarnymi oliwkami.
Smacznego i miłego weekendu!

Curry z krewetkami i ryżem szafranowym

2011-09-07T14:12:00.000+02:00

Ostatnio odwiedziłam malutką indyjską restaurację na warszawskim Mokotowie.
Bowiem od kilku miesięcy dość intensywnie tęsknię za Indiami - za całym tym tyglem zapachów i kolorów: pięknego i brzydkiego. Za Delhi, które aż kipi od dźwięków, za malutkimi, zakurzonymi wioskami wysoko w Himalajach, gdzie dech zapiera, bo tak mało jest tlenu w powietrzu.
Tęsknię za słodkim gulab jamun, za dziećmi o skórze w kolorze mlecznej czekolady, które pytają, czy masz dla nich długopis albo czapkę z daszkiem.
Za masażem głowy na ulicy, gdzie leją Ci na włosy tyle oleju, że wyglądasz jak zmokła kura.
Za ludźmi, którzy wpatrują się w białego jak w kosmitę.
Za dusznym, wilgotnym zapachem na farmie motyli, które siadają nam na ramionach.
I pierwszym wdechem, kiedy wychodzę z lotniska i wiem, że jestem TAM, w miejscu, którego z niczym nie da się porównać.
Oglądam zdjęcia, ale one dają tylko namiastkę tamtych wrażeń.
Więcej da mi jedzenie.
Idę więc do malutkiej indyjskiej restauracyjki, ale kolor dań, które podają - wściekle pomarańczowych i podobnie zielonych, nie bardzo mnie zachęca. Ratuje ich jedynie masala tea, ale w domu pijam mimo wszystko lepszą. Gulab jamun - jedna malutka kuleczka za kilka złotych. Za mało.
Wracam więc do domu i gotuję sama.

Curry z krewetkami i ryżem szafranowym

/2 porcje/

1 średniej wielkości cebula
1 łyżeczka nasion gorczycy (mustard seeds)
2-3 łyżki oleju roślinnego (używam orzechowego) lub ghee (klarowanego masła)
2 duże pomidory, obrane ze skórki,
2 cm kawałek imbiru, starty na drobnej tarce
3 ząbki czosnku
1 suszone chilli (malutkie lub do smaku)
1,5 łyżeczki mielonej kolendry
1 łyżeczka garam masali
1/2 łyżeczki mielonej kurkumy
1 łyżeczka mielonego kminu indyjskiego
sól - do smaku, ok. 3/4 łyżeczki
do posypania, opcjonalnie listki kolendry
300 g dużych, obranych krewetek lub tofu pokrojonego w kostkę

Olej rozgrzać w szerokim garnku, dodać nasiona gorczycy i kiedy zaczną podskakiwać (po ok. 10 sekundach), zmniejszyć ogień, dodać cebulę pokrojoną w piórka. Smażyć na małym ogniu 3 minuty. Dodać pokruszone chilli.
W tym czasie pomidory zmiksować z czosnkiem i imbirem.
Dodać pomidory, pozostałe przyprawy, na końcu sól. Gotować 12-15 minut.
Jeśli sos będzie zbyt gęsty, dodać kilka łyżek wody.
Na końcu dodać krewetki (lub tofu), gotować ok. 3-4 minut.
Podawać z ryżem basmati*.

Ja bardzo lubię ryż z szafranem,a gotuję go w następujący sposób:

1 miarka ryżu, 2 miarki wody - do garnka, dodaję szczyptę nitek szafranu, kilka łupinek z kardamonem, kawałek laski cynamonu. Przykrywam, doprowadzam do wrzenia, zmniejszam ogień do minimum. Następnie gotuję 15 minut (pod przykryciem). Wyłączam ogień i trzymam ryż w przykrytym garnku kolejne 15 minut. I gotowe.

Smacznego!

Płyty z Miłosną Dietą wędrują do...

2011-09-06T21:10:00.000+02:00

Dziękuję za wszystkie komentarze rekomendujące Wasze ulubione miejsca na jesień.

Dostarczyły mi długiej i inspirującej lektury. Cieszę się, że jest ich aż tyle i żałuję, że nie mam 130 płyt z filmem, bo najchętniej wysłałabym je każdemu z Was :)

Tym razem wybrałam komentarze następujących osób:

dreams and thoughts (10:23)

sliwka (3:15)

Kate (4:17)

cudawianki (10:14)

słodko-słona (11:47)

Inka (11:49)

i dodatkowa płyta, dla osoby, która zostawiła komentarz na Facebooku:

Paweł Paszek-Pietruch

Jeszcze raz dziękuję za udział w zabawie i proszę o podanie w mailu: whiteplate5 (malpa) gmail.com adresów pocztowych, na które wyślę Wam płyty.

Liska

Szybki konkurs? I Miłosna dieta.

2011-08-31T10:06:00.000+02:00

Ostatnio bardzo dużo jeżdżę w poszukiwaniu miejsc z klimatem.
Romantycznych, zaskakujących, pięknych jesienią.
Mam do rozdania 6 płyt ze świetnym filmem "Miłosna Dieta", który polecałam Wam kiedyś tutaj.
Zadanie jest proste: wystarczy napisać o idealnym miejscu na jesień. Na dni takie jak dziś. Żeby można wsiąść w samochód i przenieść się na chwilę do innego świata. Spędzić tam dzień, godzinę, chwilę. Podzielcie się swoimi ulubionymi, napiszcie dlaczego właśnie tam warto się wybrać.
Z Waszych komentarzy wybiorę sześć, a ich autorom wyślę filmy.
Komentarze można wpisywać tu albo na Facebooku (nie w mailach).
Koniec zabawy - w niedzielę o północy. We wtorek napiszę, co wybrałam.
Pięknego dnia Wam życzę!
Liska

Jesień i oponki

2011-08-28T22:20:00.000+02:00

Wsiadam do samochodu i jadę przed siebie szukając w pamięci miejsc, które były mi bliskie.
Odwiedzam przedszkole. Jest pierwsza w nocy. Liście na mokrym chodniku rzucają cienie, a świat pachnie dokładnie tak jak wtedy, gdy miałam pięć lat.
Spaceruję po małych uliczkach, zaglądam przez okna starych domów, wypatruję żyrandoli, które wiszą w nich od dwudziestu lat.
Przygnała mnie tu nostalgia czy ciekawość?

Kiedy nadejdzie świt będę spacerować po lesie, w którym stoi moja szkoła.
Tak pachniał początek roku szkolnego.
Otwieram pudełko z kanapkami i termos z gorącą herbatą. Noc zamieniła się w świt, a świt niepostrzeżenie przeszedł w popołudnie. Nieodebrane połączenia przypominają mi o tym, że nie jest łatwo znikać na tyle godzin.
Co jakiś czas odnajduję na półkach zakurzone książki, które czytałam dawno temu. Wybieram fragmenty, które z takim zapałem zakreślałam wtedy ołówkiem. Czasem chcę się nimi dzielić. Poczytać komuś. A czasem nie mówić nic i poszukać ciszy, która nie rani i nie dzieli.
Jesień przyszła w tym roku tak szybko, nie zdążyłam nacieszyć się latem. Zwiedzam mazowieckie wsie, gubię się na nowych drogach, nie przestaję się dziwić temu, jak wszystko się zmienia.
Pod Warszawą znajduję opuszczone sady - raj dla ślimaków. Trawa po kolana, resztki słomy i małe owoce nietknięte chemią. Smakują jak te, które pamiętam z dzieciństwa.
Z papierowej torby wyjadam ostatnie oponki, które zrobiła moja Mama. Niedawno ktoś prosił mnie w mailu o przepis na nie, więc proszę - jest przepis.

Najlepsze są jeszcze ciepłe, oprószone cukrem pudrem, popijane ciepłą herbatą. Z podanej ilości składników otrzymamy dużą tacę oponek.

Oponki

200 g białego sera w kostce
1 jajko
cukier waniliowy
1 łyżeczka sody
mąka - w zależności od rodzaju sera, ok. 1,5 szklanki, dosypujemy stopniowo

Z podanych składników zagnieść ciasto. Nie może kleić się do rąk, powinno przypominać ciasto na kopytka.
Wałkować na stolnicy podsypanej mąką, by nie kleiło się do wałka na grubość ok. 3 mm. Wykrawać szklanką koła, a środek małym kieliszkiem.
Wrzucać na gorący olej, smażyć na złocistobrązowo, patyczkiem przewrócić na drugą stronę.
Przełożyć na tacę wyłożoną papierową serwetką i kiedy przestygną, posypać cukrem pudrem.

Smacznego!

Drodzy Czytelnicy!

Blog został przekierowany na własną domenę. Niestety mamy problemy z wyszukiwarką (tą na górze) i jeszcze trochę potrwa, zanim zacznie ona funkcjonować tak, jak należy. Jedyne, co mogę w chwili obecnej zrobić to czekać, bo wszystko jest w "rękach" bloggera.
Na razie działa (choć wiem, że nie idealnie) wyszukiwarka po prawej stronie.
Przepraszam za niedogodności i bardzo, bardzo Was proszę o wyrozumiałość i cierpliwość.

L.

Morelowa tarte tatin z rozmarynem i Żelazowa Wola

2011-08-23T22:04:00.000+02:00

Park w Żelazowej Woli jest piękny. Warto odwiedzić go choć raz, by pospacerować wśród dźwięków muzyki i zadbanej roślinności. Przez lata unikałam tego miejsca jak ognia, ale niesłusznie, bo jego klimat jest wyjątkowy. Wszędzie koty. Sporo turystów, ale wciąż można znaleźć puste zakątki albo usiąść na trawie.
Dla chętnych długa kolejka po lody lub ciasto - niestety ciasta to tarty na grubych spodach, dekorowane czymś, co przypomina grubą warstwę bitej śmietany. W takim miejscu oczekiwałabym czegoś lepszego, zwłaszcza że kawiarnie są przytulne i wygodne.
Ja i tak zwykle zabieram ze sobą coś do jedzenia.

Różne warianty tarte tatin to bez wątpienia moje ulubione ciasta. Piekłam już chyba wszelkie możliwe kombinacje, na spodach kruchych, półkruchych, francuskich, czekoladowych albo kawowych. Próbowałam różnych owoców, dodawałam rozmaite zioła i przyprawy. Trudno coś tu zepsuć.

Kiedy nie mam czasu, a tak było w tym wypadku, sięgam po gotowe ciasto francuskie. Polecam połączenie moreli z rozmarynem albo tymiankiem. To zawsze dobrana para.

Morelowa tarte tatin z rozmarynem

1 opakowanie ciasta francuskiego (ok. 300 g)

1 kg moreli, wypestkowanych

150 g cukru

100 g masła

1 gałązka rozmarynu, oderwać igiełki i drobno pokroić

Na stalowej patelni (którą będzie można wstawić do piekarnika) roztopić masło, dodać cukier i mieszając zrobić złotobrązowy karmel (uważać, żeby nie spalić).

Dodać morele, dodać rozmaryn, dusić w karmelu 10 minut.

Piekarnik nagrzać do 200 st C.

Ciasto francuskie rozwinąć, ułożyć na morelach i energicznie podwinąć brzegi ciasta pod owoce.

Wstawić do piekarnika i piec ok. 25-30 minut.

Kiedy ciasto będzie wyraźnie rumiane, wyjąć z piekarnika, ostudzić 10 minut. Na patelni ułożyć duży talerz i jednym ruchem przewrócić ciasto na talerz.

Podawać w temperaturze pokojowej.

Smacznego!

Szczecin kulinarnie

2011-08-20T11:28:00.000+02:00

Gdyby kiedyś ktoś zapytał mnie, z czym mi się kojarzy Szczecin, odpowiedziałabym - z paprykarzem! Słyszałam dziesiątki (strasznych) historii na jego temat, ale chyba już zawsze fajne wakacje będą mi się kojarzyć z furą kanapek z paprykarzem jedzonych w ogródku.
To się miało zmienić ostatnio, podczas mojej wizyty w Szczecinie.
Zaczęliśmy od klimatów indyjskich w restauracji Bombay.

Jej właścicielka, Anita Agnihotri, w wieku 17 lat została Miss Indii. Niedługo potem zakochała się w Polaku i przyjechała z nim do Polski. Ich drogi wprawdzie się rozeszły, ale pani Anita 17 lat temu założyła restaurację. Miałam okazję być (i dużo jeść) w Indiach i wiem, jak smakuje dobre indyjskie jedzenie. Smakuje dobrze tam, gdzie podaje je gospodarz, który czuwa nad jego jakością.
W Bombayu jest trzech kucharzy z Indii.
Zaczęliśmy od ciepłych chlebków naan nadziewanych serem i czosnkiem. Jedliśmy panierowany ser paneer, moi współbiesiadnicy raczyli się kurczakiem i jagnięciną, ja jadłam pulao z groszkiem.
Piliśmy masala chai, lassi z mango. Na koniec deser, czyli moje ulubione gulab jamun - małe kulki zatopione z nieziemsko słodkim syropie (tylko dla twardzieli, moi towarzysze nie dali sobie z nimi rady ;).

Jedzenie było wyśmienite, ale to, co urzekło nas wszystkich najbardziej, to właścicielka, która od ponad trzydziestu lat mieszka w Polsce i twierdzi, że czuje się... Szczecinianką, przy okazji świetnie władającą językiem polskim. Jej ujmująca osobowość i opowiadane przez nią historie sprawiły, że miałam ochotę pójść do Bombayu następnego dnia na śniadanie (albo chociaż herbatę).

Czekał na nas jednak kolejny punkt programu, restauracja rybna Chief i jej słynna zupa segedyńska, którą ponad trzydzieści lat temu wymyśliła pracująca w restauracji pani technolog. Restauracja ta należala kiedyś do słynnej Centrali Rybnej, dzięki czemu miała dostęp do świeżych ryb. Później centrala upadła, restauracja przeszła w prywatne ręce, ale słynna zupa jest w niej podawana do dziś.
To gęsta, zawiesista zupa z różnych gatunków ryb, przede wszystkim dorszowatych, doprawiona papryką i pomidorami, podawana w kociołku. Zupa była świetna, dania główne (próbowałam suma i sandacza) mniej, ale tym, co kazało mi do restauracji wrócić następnego dnia, były śledzie. W restauracji podaje się je na trzy sposoby - w śmietanie z jabłkami, w sosie majonezowym z jabłkiem i w oleju. Oczywiście udało mi się dowiedzieć, jak robi się te, które przypadły mi do gustu najbardziej i być może będzie kiedyś okazja, żeby je tu zaprezentować.
Innym niezapomnianym smakiem była przystawka z węgorza wędzonego na miejscu. Delikatne mięso podane z sosem chrzanowym, było wyborne.
To właśnie w Chiefie poznałam jeszcze jeden smak, który zapadł mi w pamięci na dłużej. To lokalna wódka Starka.
Na koniec coś bardzo słynnego, bardzo starego, będącego jednym z obowiązkowych punktów programu w Szczecinie - bar Pasztecik. Czas się w nim zatrzymał, jest jak w komunie. Plastikowe kwiatki na stole, kasa przy wejściu, kucharka pracująca tam od dziesięcioleci. Nie jestem fanem tłustych, smażonych dań drożdżowych, ale pasztecika (z serem i pieczarkami) po prostu musiałam spróbować. Podobnie jak niemniej słynnego barszczu.
Smakowało średnio, ale atmosfera bezcenna.

Wydeptane schody do "Pasztecika"

Za radą Anny na FB, udałam się do Public Cafe i zjadłam tam rewelacyjne ciasto marchewkowe i sernik z musem owocowym. Było wygodnie, przytulnie i sympatycznie.

Adresy:

Restauracja Bombay

Public Cafe

Restauracja Chief

Szczecin nie leży nad morzem

2011-08-17T20:45:00.000+02:00

Szczecin odwiedzałam dotąd przypadkiem. Przejazdem, na chwilę.
Ostatni raz byłam tu dobre kilka lat temu.

Kiedy wybieram się gdzieś, gdzie wcześniej nie byłam, pierwsze, co robię, to szukam informacji w sieci, przede wszystkim na swoich ulubionych blogach. W ten sposób trafiłam do wielu fantastycznych miejsc, których nigdy bym nie odwiedziła, gdybym zdała się jedyne na suche opisy w przewodnikach.

Jeszcze kilka lat temu zastanawiałam się, dlaczego polskie miasta nie wezmą przykładu z tych zagranicznych, które zapraszają blogerów, by pokazać im to, co ich zdaniem jest warte odwiedzenia. Informacje z pierwszej ręki są bowiem czymś bezcennym. Można o wszystko zapytać, wszystkiego się dowiedzieć, wejść tam, gdzie zwykle nie docieramy idąc główną ulicą.

I proszę bardzo, w imię zasady, chcesz i masz - zostałam zaproszona przez Urząd Miasta Szczecina na trzy dni pełne atrakcji, które sprawiły, że żal mi było wyjeżdżać.

Zacznę od tego, że zwykle urząd kojarzy mi się z czymś nieprzystępnym. Tymczasem spotkałam tu młodych ludzi z Urzędu Miasta, którzy na Szczecin patrzą inaczej niż sugerują stereotypy i podchodzą do niego jak do długofalowego projektu, który można realizować z pasją.
Dumni z tego, co tworzą, potrafiący ciekawie o tym opowiadać.

Dziś trochę zdjęć z wydarzeń "dla ducha". W następnej części opowiem między innymi o tym, gdzie i co jadłam (i jak mi smakowało).
Znałam wcześniej plan atrakcji, wiedziałam, że zabieranie ze sobą dużego aparatu i pływanie z nim kajakiem, delikatnie mówiąc, mija się z celem. Postanowiłam fotografować wszystko za gorąco, telefonem. Mam nadzieję, że mi wybaczycie :)

Pierwszego dnia żeglowaliśmy z przewodnikiem katamaranem po międzyodrzu. Zobaczyć miasto od strony wody - bezcenne:

Drugiego pływaliśmy kajakami (prawie 4 h!) po "Szczecińskiej Wenecji":

Gdybym mogła przenieść coś ze Szczecina do Warszawy, bez wątpienia byłoby to wpisane do Księgi Rekordów Guinnessa, najstarsze działające na świecie kino Pionier, które powstało w 1909 roku. Film był całkiem współczesny, ale atmosfera nie do powtórzenia.

Szczęśliwym trafem moja wizyta miała miejsce podczas Międzynarodowego Festiwalu Pyromagic & Music Wave, gdzie odkryłam, że podziwianie fajerwerków może być tak wciągającym zajęciem, że nieważne, że akurat jest ulewa i leje się nam na głowę. Zawsze można ratować się później gorącą herbatą z plastikowego kubka i słonymi paluszkami.
Festiwal zgromadził tłumy. Wśród stoisk z jedzeniem, na schodach, pod sceną z muzyką elektroniczną (wystąpił m.in. duet Catz'n'Dogs). Było pięknie.
W kolejnym poście dalsza część relacji.
Miłego wieczoru!

Dziękuję za zaproszenie Urzędowi Miasta Szczecin i firmie CITYBell :)

Szczecin, I miss you

2011-08-15T20:35:00.000+02:00

Ostatnie trzy dni spędziłam w Szczecinie, zaproszona tam przez Urząd Miasta.
Były rewelacyjne śledzie, kajaki, słońce, Starka, ale przede wszystkim fantastyczni ludzie i świetna zabawa.
Jak tylko się ogarnę, opowiem Wam o dniach wypełnionych od rana do późnej nocy i o wrażeniach.
Było pięknie :)

Chrupiące ziemniaki z rozmarynem i solą morską

2011-08-12T15:20:00.001+02:00

Pomysł na nie zaczerpnęłam od Jamiego Olivera, bo trudno tu mówić o przepisie. Połączenie chrupiących ziemniaków z solą morską, czosnkiem i rozmarynem wydaje się czymś ponadczasowym i klasycznym.
W tego typu daniach proporcje są zawsze sprawą drugorzędną - robimy tyle, ile nam potrzeba i doprawiamy wedle własnego uznania.
Korzystam z aluminiowych form do pieczenia, które bez problemu można rozgrzewać na płycie kuchennej, dzięki czemu ilość brudnych naczyń jest ograniczona do minimum. To lubię. Podobnie jak dania pt. coś z niczego.
Polecam na zapracowane dni, jako dodatek do ryby lub mięsa albo same. Takie też dobrze smakują.

Chrupiące ziemniaki z rozmarynem i solą morską

Ziemniaki - obrane i pokrojone w kostkę o boku 2,5 cm

Kilka ząbków czosnku (w zależności od ilości ziemniaków - Jamie proponuje 5 ząbków na 600 g ziemniaków, ja daję mniej)

sól morska i świeżo zmielony czarny pieprz

igiełki oberwane z 1 dużej gałązki rozmarynu

oliwa z oliwek - kilka łyżek

Ziemniaki włożyć do garnka, zalać wodą, posolić i zagotować.

Natychmiast zdjąć z ognia, odcedzić na durszlaku i zostawić na kilka minut.

Do blachy do pieczenia wlać oliwę z oliwek, dodać rozgniecione ząbki czosnku (w łupinach), rozmaryn utłuczony w moździerzu i delikatnie podgrzać przez ok. minutę. Dodać ziemniaki, przewracając je łopatką, podsmażyć ok. 2-3 minuty. Posolić, popieprzyć.

Piekarnik nagrzać do 220 st C.

Wstawić blachę do piekarnika i piec 20-25 minut. W trakcie pieczenia kilka razy przemieszać ziemniaki łopatką. Ziemniaki powinny być rumiane i chrupiące.

Smacznego!

Moja Warszawa: Charlotte

2011-08-11T08:32:00.000+02:00

Moja Warszawa. Moja Charlotte.
Kiedy przyszłam tu po raz pierwszy, przypomniałam sobie o De Bakkerswinkel w Amsterdamie, o którym pisałam kiedyś tutaj.
Charlotte jest piekarnią, w której można zjeść śniadanie: kanapkę z łososiem na ciepłym chlebie na zakwasie, chrupiącego croissanta albo domową granolę (uwielbiam!). Kanapki na ciepło i zimno, tarty, śniadanie francuskie, różne kawy. Szkoda tylko, że nie ma czekolady do picia ani kakao - w karcie wprawdzie można ją znaleźć, ale pani powiedziała, że od długiego czasu jej nie podają. Szkoda, bo to dobra alternatywa dla innych napojów zwłaszcza wtedy, kiedy przychodzi się do Charlotte z dzieckiem.
Lubię miejsca, w których można się z kimś umówić, żeby pogadać, ale zawsze brakowało mi takich, gdzie mogę przyjść sama, żeby popracować, poczytać, zjeść i pomyśleć. W Charlotte jest to możliwe - jeśli chcemy, przychodzimy z laptopem i korzystamy z bezpłatnego bezprzewodowego internetu.
Albo czytamy gazetę przy dużym stole, przy którym się okazuje, że jesteśmy bardziej otwarci i bezpośredni niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.
To bezpretensjonalne, proste wnętrze, w którym kiedyś był sklep spożywczy, dziś wyposażone jest w wygodne stoliki i kanapy oraz piekarnię za ladą, gdzie widać, jak uwijają się piekarze.
Pieczywo jest pyszne - do croissantów i bagietek mogę się przyczepić, ale nie chcę, bo wierzę, że się niedługo poprawi. Reszta, której próbowałam, zwłaszcza chleb na zakwasie i pain au chocolat, jak dla mnie, najlepsze w Warszawie.
Trzymam mocno kciuki za Charlotte. Żeby było jeszcze lepiej.
Wiem, że krążą różne opinie na temat tego miejsca - między innymi skargi na złą obsługę. Przyznam, że wpadam tam dość regularnie i nigdy nie miałam powodów do narzekań. A najbardziej bawią mnie opinie, że Charlotte to miejsce "lansu". Jeszcze się taki nie urodził, który by wszystkim dogodził. Mi pasuje, więc tymczasem z czystym sumieniem polecam.

Bistro Charlotte
Plac Zbawiciela 1
Warszawa
www

Błyskawiczne muffinki a'la brownie z kremem i malinami

2011-08-09T11:46:00.000+02:00

Nie pamiętam drugiego takiego lata. Wychodzę w domu w cienkiej sukience, ale na środku Placu Zbawiciela jest mi tak zimno, że otulam się cienkim swetrem córki, który zawieruszył się gdzieś w torebce bez dna. Jemy na mieście śniadanie w "Mamo, ta kawiarnia wygląda jak za granicą".
W drodze powrotnej od ulicznego sprzedawcy kupuję koszyczek malin.
Dziś pracuję nad idealnym ciastem marchewkowym. Do książki. Wczoraj piekłam makowce, dziś zrobiłam muffiny. A to wciąż nie koniec.
Miłego tygodnia Wam życzę!

Z założenia wszystkie muffiny są bezproblemowe i szybkie. Te można zrobić wykorzystując jedno urządzenie - malakser. Jeśli go nie macie i nie możecie zmielić orzechów, proponuję kupić mielone orzechy laskowe - wówczas nie trzeba ich też prażyć.
Zależało mi na czymś niezbyt słodkim. Można przekroić je na dwie części i przełożyć kremem i owocami albo z niego zrezygnować i posypać jedynie cukrem pudrem. Albo i nie.

Błyskawiczne muffinki a'la brownie z kremem i malinami

150 g orzechów laskowych
180 g cukru

140 g masła
100 g gorzkiej czekolady

1 łyżeczka proszku do pieczenia
100 g mąki pszennej
3 jajka

Krem:
ok. 200 g serka mascarpone
1 łyżka cukru pudru
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii lub cukru z prawdziwą wanilią

Do dekoracji: maliny, ok. 36 szt

Orzechy laskowe uprażyć w piekarniku nagrzanym do 200 st C przez ok. 12 minut. Zdjąć z nich skórkę i zmielić w malakserze razem z cukrem.
Masło rozpuścić z czekoladą w miseczce ustawionej nad garnkiem z gotującą się wodą, następnie dodać do orzechów, krótko zmiksować.
Proszek połączyć z mąką, dodać do masy, zmiksować przez minutę, następnie dodać jajka, zmiksować 2 minuty.

Piekarnik nagrzać do 200 st C.
Foremkę do muffinków wypełnić papierowymi papilotkami, do każdej włożyć ok. 1,5-2 łyżek masy.
Wstawić do piekarnika i piec 15-20 minut.

Krem:
Mascarpone zmiksować z łyżką cukru i wanilią, wypełnić nim babeczki, udekorować malinami.
Oprószyć wiórkami czekolady.

Smacznego!

Moja Warszawa

2011-08-04T23:24:00.000+02:00

Nieczęsto mam okazję wdrapać się na ostatnie piętro warszawskiej przedwojennej kamienicy. Domofony, bramy, nieufni mieszkańcy.

A kiedy mi się to udaje, czuję się jak dziecko w sklepie z cukierkami.

Chłód klatki schodowej, winda z ostrzeżeniem o śmierci, podwórka-studnie i historia. Obcowanie z nią mnie po ludzku uszczęśliwia.

Lubię patrzeć na stare posadzki, które mogłyby snuć niejedną opowieść.

Gdyby tylko mogły mówić.

Dziś kilka zdjęć z kamienicy w Alejach Ujazdowskich.

Zupa kurkowa ze śmietaną

2011-08-01T14:38:00.000+02:00

Zupa kurkowa ze śmietaną i koperkiem jest dla mnie kwintesencją lata i polskiego smaku. Zawsze kojarzy mi się z wakacjami, spacerami po lesie i szukaniem grzybów. Gotowana w wielkim garnku w letniej kuchni, z koprem prosto z ogrodu i zapachem młodych liści selera.

Jest niezwykle łatwa w przygotowaniu, można ją również zmiksować na zupę-krem.

Ciekawe jakie zupy jecie o tej porze roku najchętniej?

Miłego tygodnia Wam życzę.

Zupa kurkowa ze śmietaną i koperkiem

300 g kurek
1 średniej wielkości biała cebula, umyta i poszatkowana
2 łyżki oliwy z oliwek

2 marchewki
1/2 selera (bulwa i liście)
1 pietruszka (korzeń i natka)
2 ziemniaki, obrane i pokrojone w kostkę
ok. 1,5 litra wywaru jarzynowego (lub wody z 2 ekologicznymi kostkami rosołowymi bez glutaminianu sodu)
sól i pieprz do smaku
2 łyżki posiekanego koperku
3 łyżki śmietany 18%

Na patelni rozgrzać oliwę, dodać cebulę i dusić ją ok. 10 minut na małym ogniu, aż stanie się przezroczysta.
Dodać kurki, smażyć 2-3 minuty. Odstawić.
Marchew, seler, pietruszkę pokroić w kostkę, zalać wywarem i gotować 15 minut. Dodać ziemniaki, gotować ok. 10-15 minut, aż ziemniaki zmiękną. Dodać kurki z cebulą, gotować 5 minut.
Śmietanę wlać do filiżanki, dodać trochę ciepłej zupy, dokładnie wymieszać i wlać do garnka. Dodać posiekany koperek. Po 1-2 minutach zdjąć garnek z ognia.

Smacznego!

Granola miodowa

2011-07-29T10:40:00.000+02:00

Moje życie to ostatnio prawdziwy roller coaster. Dni upływają niepostrzeżenie i choć budzę się około piątej rano, wciąż zastanawiam się, jak znaleźć więcej czasu na pracę, na przyjemności, na życie.
Ale im więcej tego jest, tym lepiej dla mnie.
Na nocnej szafce zgromadziłam stos książek do przeczytania, ale kiedy kładę się do łóżka, sił wystarcza zaledwie na kilka stron.
Odwiedziłam księgarnię dziecięcą, znalazłam wiele nowych i ciekawych lektur, którymi na pewno niebawem się z Wami podzielę.
Latem Warszawa jest moja bardziej niż kiedykolwiek i nie lubię stąd wtedy wyjeżdżać. Wydeptuję ścieżki do ulubionych miejsc i już dawno przestał mi przeszkadzać deszcz i jesienna aura.
Napisał do mnie autor książki, o której pisałam. Lubię wiedzieć, że świat jest mniejszy niż kiedyś myślałam.
Moja kuchnia jest teraz prosta i ograniczona do minimum. Jeszcze nigdy nie miałam tak pustej lodówki, choć szafki wciąż pękają od nadmiaru makaronu i kaszy (popracuję nad tym, na pewno).
Najwięcej radości sprawia mi gotowanie bez przepisów, nawet chleb piekę ostatnio "na oko".
I staram się jeść śniadania.

Domowa granola ma niewiele wspólnego z tą, którą można dostać w sklepie.

Szyta na miarę naszych potrzeb, dostosowana do ulubionych smaków. Nie wyobrażam sobie lepszego śniadania latem.

Dwa lata temu pokazywałam już przepis, jak ją zrobić, jednak od tamtego czasu trochę go udoskonaliłam i dziś wracam z nim do Was wierząc, że uda mi się namówić Was na wypróbowanie go.

Zazwyczaj robię większą ilość i trzymam w szklanym słoju. Rano dodaję odrobinę jogurtu albo mleka i sezonowe owoce.

Granola to nic innego jak pieczone, chrupiące muesli. Jeśli lubicie rodzynki, żurawiny, suszone owoce, można dodać je po upieczeniu. Latem podaję do niej naturalny jogurt, zimą wybieram ciepłe mleko. Czasem z domowej granoli piekę domowe batoniki.

Granola miodowa

400 g płatków owsianych drobnych

150 g płatków owsianych górskich

100 g migdałów blanszowanych

50 g migdałów ze skórką

50 g sezamu

50 g pestek słonecznika

200 g miodu

150 g dobrego oleju roślinnego (używam kujawskiego tłoczonego na zimno lub słonecznikowego eko)

1 łyżeczka cynamonu

100 ml wody

1 łyżeczka esencji waniliowej lub pasty waniliowej (albo cukru z prawdziwą wanilią)

W garnuszku połączyć miód, olej, wodę i cynamon. Podgrzać aż wszystko się roztopi, dodać wanilię. W misce wymieszać suche składniki i dokładnie połączyć je z miodem.

Piekarnik nagrzać do 160 st C. Dużą blachę wyłożyć papierem do pieczenia. Wsypać płatki równą warstwą i wstawić do nagrzanego piekarnika na godzinę - co 15-20 minut należy przemieszać wszystko drewnianą łyżką, by równomiernie się rumieniło.

Zmniejszyć temperaturę do 140 st C i dopiekać jeszcze 45 minut (również mieszając co jakiś czas).

Po upieczeniu dokładnie wystudzić i następnie przełożyć do szklanego słoja.

Smacznego!

P.S. Znów mam zaległości w odpowiadaniu na Wasze maile. Proszę o jeszcze chwilę cierpliwości wszystkich, którzy czekają na odpowiedź.
Miłego weekendu!
Liska

Ciasto czekoladowe Sophie Dahl

2011-07-25T08:20:00.002+02:00

Kiedy po raz pierwszy upiekłam chlebek bananowy Sophie Dahl, nie zdawałam sobie sprawy z tego, że stanie się najbardziej popularnym ciastem wśród moich znajomych, którzy nie tylko chcą go jeść, ale również go pieką. Ja sama robiłam go już dziesiątki razy, w domach swoich przyjaciół, a w swoim uczyłam kilka osób, jak się go robi. Bo robi się go banalnie.
I za każdym razem, kiedy robię coś z przepisów Sophie, intuicja mi podpowiada, że ona gotuje podobnie do mnie - chce szybkich i smacznych dań, przy których nie trzeba się specjalnie trudzić. Te przepisy są tak uproszczone, że naprawdę nie da się już łatwiej.
Mam nadzieję, że dzisiejsze ciasto z jej repertuaru polubicie przynajmniej w połowie tak, jak chlebek bananowy. Jest proste, szybkie, dobrze się przechowuje i pasuje idealnie do letnich owoców, takich jak maliny czy jagody, którymi można je dekorować ale też podawać w formie musu. Kawałek ciasta czekoladowego i kulka lodów piernikowych albo waniliowych to również nie jest zła idea. Przynajmniej dla mnie - ja kocham wszystko, co czekoladowe.
Miłego tygodnia!

Ciasto jest wilgotne, przypomina trochę brownie i nie zawiera mąki. Można je przechowywać w lodówce.

Ciasto czekoladowe Sophie Dahl

6 jajek - osobno białka i żółtka

300 g czekolady (Sophie radzi pół na pół mleczną i gorzką, ja używam gorzkiej)

225 g cukru pudru

180 ml gotującej się wody

225 g (lekko) solonego masła

1 łyżeczka kawy rozpuszczalnej

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

Do dekoracji: ulubione owoce

Tortownicę o średnicy 23 cm wysmarować masłem, wyłożyć papierem do pieczenia.

Piekarnik nagrzać do 180 st C.

Czekoladę zmiksować z cukrem przy użyciu malaksera (można też czekoladę zetrzeć na tarce i wówczas połączyć ją z cukrem). Wlać gorącą wodę, dodać masło pokrojone na małe kawałeczki, kawę, wanilię i żółtka. Zmiksować.

Białka ubić na sztywną pianę, dodać do masy czekoladowej, zmiksować przez 10 sekund.

Wlać do przygptowanej formy. Piec 45-55 minut.

Po upieczeniu ciasto opadnie - nie należy się tym przejmować, tak ma być.

Ostudzić w formie, przed podaniem oprószyć startą na tarce czekoladą, udekorować owocami.

Smacznego!

Ratatouille, francuski bigos i pomidorowa miłość

2011-07-22T16:21:00.001+02:00

Na dni, kiedy ma się ochotę podejść do lodówki, wyjąć z niej garnek, podgrzać jego zawartość i zjeść, bez zbędnych ceregieli. Dania, które można podgrzewać, które rzadko się nudzą. I w zasadzie same się robią.
Niedawno ktoś zapytał o moją wersję ratatouille. Jakoś nigdy nie było okazji, żeby się nią tu podzielić.
Na bazarku* mam miejsce, w którym sprzedają wyłącznie pomidory. Swoje własne, hodowane w ziemi. Kiedy je widzę, po prostu nie mogę się opanować. Nie wiem, skąd ta nagła pomidorowa miłość. Przyszła znienacka. Raz w tygodniu idę z wielkim koszem i kupuję ich tyle, ile się zmieści. I to, co odkryłam przypadkiem - najbardziej smakują mi te niepozorne, niezbyt piękne, sprzedawane "na zupę".
One nie mają nic wspólnego ani z pomidorem z hipermarketu, ani z tym z warzywniaka. Niestety i na szczęście. 4 zł za kilo.
A wracając do ratatouille, to dla mnie ona jest takim trochę francuskim bigosem - wszystko wrzucamy do garnka, przykrywamy i samo się robi. Kiedyś próbowałam prześledzić przepisy i znaleźć ten jeden, prawdziwy. Ale jest ich bez liku. W niektórych warzywa zalewa się wodą i gotuje dwie godziny. Ja robię trochę inaczej, właściwie już sama nie pamiętam, kto mnie tego nauczył. Zdarza mi się też piec tarty z ratatouille - wystarczy do tego spód z kruchego albo francuskiego ciasta i odrobina ulubionego sera.
Czasem dodaję trochę octu balsamicznego, a zimą używam pomidorów w puszce. Dziś wersja letnia. Na cały weekend. Proporcje są orientacyjne - tu nie ma znaczenia ilość tego czy tamtego. Robimy z tego, co mamy.
Wersja letnia, ze świeżych pomidorów, zawiera więcej wody. Jeśli wolimy bardziej gęstą konsystencję, można wszytsko gotować dłużej lub użyć pomidorów z puszki.

Ratatouille

2-3 papryki (czerwona, żółta, zielona - dowolnie)
2 cukinie (żółta i zielona)
1 średniej wielkości bakłażan
2 cebule (najchętniej korzystam z cebuli cukrowej)
2 ząbki czosnku, obrane
3-4 łyżki oliwy z oliwek
1-2 łyżeczki ziół prowansalskich
0,5-1 kg świeżych pomidorów, obranych ze skórki

W dużym garnku podgrzać oliwę z oliwek. Dodać cebulę, zeszklić, dodać czosnek drobno pokrojony i warzywa pokrojone w kostkę lub cienkie plasterki.
Pomidory obrać ze skóry, wydrążyć gniazda nasienne, dodać do garnka. Wsypać zioła, łyżeczkę soli. Przykryć garnek i dusić na małym ogniu godzinę.

Smacznego!

*Plac Szembeka, Warszawa

Hity lata: makaron i świeże pomidory

2011-07-19T08:15:00.000+02:00

Od kiedy przestałam marzyć o lalkach, flamastrach, nowych tornistrach, księżycowych kamieniach i pierścionku Arabelli (choć nie ukrywam, czasem myślę, że by się przydał), jednym z najlepszych prezentów urodzinowych jest dla mnie obietnica: Przyjdę i ugotuję Ci coś dobrego.
Uwielbiam gości, uwielbiam dla nich gotować, piec, nakrywać stół, szukać muzyki, układać kwiaty w wazonie i czekać, aż przyjdą.
I bez względu na to, jak bardzo się staram trzymać ich wtedy z dala od kuchni, gdzie bałagan przekracza wszelkie możliwe normy, zawsze przychodzi moment, kiedy wszyscy i tak w niej stoją, a ja otwieram kolejne szuflady, żeby pokazać różnicę między różową a czarną solą albo przekonywać ich, jak łatwe jest pieczenie chleba.
Ostatnio jakoś tak się szczęśliwie składało, że przed urodzinami zawsze padało to magiczne zdanie: Przyjdę i ...
Zazwyczaj jem mało, ale zdarza mi się ostro poszaleć. Podczas mojej ostatniej wizyty w Paryżu, w restauracyjce Les Bombis, moja przyjaciółka przecierała oczy z wrażenia, kiedy po skończonej obfitej kolacji, zamówiłam sobie jeszcze frytki. I podobnie przetarła je w tym roku, kiedy zjadłam jakieś cztery dokładki makaronu, który dla mnie ugotowała na urodziny. Mówię Wam - jest po prostu boski. Od tamtej pory chodził za mną tak długo, aż zaczęłam sama obierać tony pomidorów. A tak się szczęśliwie składa, że jest na nie akurat sezon. Polecam szczególnie moją ulubioną odmianę Bycze Serca.

To, co w tym przepisie wspaniałe to fakt, że wszystko można przygotować wcześniej, a w ostatniej chwili ugotować makaron i połączyć go z sosem. Zwykle przygotowuję dwa kilogramy pomidorów i trzymam je w lodówce do trzech dni.

Makaron z sosem ze świeżych pomidorów, bazylii i sera
Źródło przepisu: Illucucina by Margotka

• kilogram dojrzałych na słońcu aromatycznych pomidorów (bawole serca lub malinowe) (może być nawet więcej jeśli się jest maniakiem pomidorowym)

• ząbek czosnku

• duży pęczek bazylii (dałam cytrynową i odrobinę tradycyjnej)

• ser: mozarella di Bufala (3 szt.) lub świeże peccorino lub dobra feta lub bunc (25) dkg

• 100 ml oliwy z oliwek (musibyć dobra i aromatyczna)

• sól gruba morska (1/4 łyżeczki - lub mniej jeśli jest słony ser)

• 500 g makaronu penne rigate (ja użyłam nr. 14 de Checco)

- pomidory obrałam ze skórki i pokroiłam w grubą kostkę

- do dużego słoika wlałam 1/4 oliwy, wrzuciłam 3/4 pęczku bazyllii, wyciśnięty czosnek sól i pomidory.

- słoik zamknęłam i włożyłam do lodówki na kilka godzin

- makaron ugotowałam tuż przed podaniem, koniecznie al dente!

- po odcedzeniu, wymieszałam go w garnku z serem i resztka oliwy, na końcu dodałam pomidory i szybko przełożyłam do miski, posypałam bazylią...

Ten makaron po podaniu będzie ciepławy, a nawet chłodny, ale należy go jeść natychmiast po wymieszaniu, żeby miał idealną temperaturę (fresca!)

Idealne na gorące wieczory z dobrym czerwonym winem.

Smacznego!

Błyskawiczne muffiny z porzeczkami

2011-07-16T08:51:00.000+02:00

To przepis dla tych wszystkich, którzy twierdzą, że nie potrafią piec. Oczywiście, że potraficie! Każdy to umie, nawet dziecko.
Na dni, kiedy naprawdę, ale to naprawdę nic się nie chce. Może tylko za wyjątkiem tego, żeby spać i marzyć o niebieskich migdałach.

Błyskawiczne muffiny z porzeczkami

12 szt

/na post. przepisu Nigela Slatera/

125 g masła

125 g mąki (pszennej, orkiszowej, itp)

3/4 łyżeczki proszku do pieczenia

125 g cukru pudru

2 jajka

2-4 łyżki mleka

125 g porzeczek (czarne, czerwone lub mix)

Formę do muffinków (12-dołkową) wyłożyć papierowymi papilotkami. Piekarnik nagrzać do 200 st C.

Masło, mąkę, proszek do pieczenia, cukier i jajka zmiksować na gładką masę (blenderem, malakserem, itp). Następnie dodać 2-4 łyżki mleka - masa powinna nie być zbyt twarda.

Dodać odszypułkowane porzeczki i wymieszać łyżką.

Masą napełnić papilotki. Wierzch posypać delikatnie cukrem (opcjonalnie). Wstawić do piekarnika i piec 20-25 minut.

Smacznego!

Drożdżowe z jagodami i czarną porzeczką

2011-07-14T10:28:00.001+02:00

Tak naprawdę dziś mogłabym piec tylko jagodzianki. Albo drożdżówki z malinami. Z kruszonką albo lukrem.
Wczoraj znalazłam na targu pierwsze papierówki na szarlotkę. Najlepsza pora roku.
Choć kiedy biegam w lesie wydaje się, że jutro jest początek roku szkolnego i pora spakować tornister.
Wracam do mojej na wpół rozpakowanej walizki, rozpoczętych projektów i zadań, które dopiero kiełkują. Parzę wielki kubek zielonej herbaty, układam dziecko do snu, wynoszę z domu książki, których nigdy więcej nie przeczytam.
Mój miejski ogródek po prostu kipi - na jabłonce, którą niedawno sadziłam, rosną jabłka. Mam też zielone jeżyny i ostatnie poziomki. Kiedy ktoś mówi to przecież za mało, odpowiadam: wiem, ale lubię patrzeć, jak rosną.
Jak miło jest znowu być w domu. Dzień dobry :)

Drożdżowe z jagodami i czarną porzeczką

450 g mąki pszennej
2 jajka
30 g masła
250 ml mleka
180 g cukru
1 łyżeczka esencji waniliowej
1/2 łyżeczki soli
120 g ugotowanych, przeciśniętych przez praskę ziemniaków
10 g świeżych drożdży (lub 1 ł. drożdży suszonych instant)

300 g jagód, łyżka czarnej porzeczki - odszypułkowanej

Drożdże rozrobić z 1 łyżeczką cukru, zalać kilkoma łyżkami ciepłego mleka, dodać łyżkę mąki i odstawić na 15 minut. Następnie dodać pozostałe składniki i mikserem wyrobić luźne ciasto.
Przykryć folią i zostawić do wyrastania na ok. 1-1,5 h. Ciasto powinno podwoić objętość.
Następnie przełożyć je do wysmarowanej masłem i/lub wyłożonej papierem do pieczenia tortownicy o średnicy 28-30 cm*.
Wsypać na wierzch owoce i delikatnie wgnieść je w ciasto.
Odstawić na 20 minut, w tym czasie rozgrzać piekarnik do 180 st C.
Wstawić ciasto do piekarnika i piec ok. 45 minut - należy drewnianym patyczkiem sprawdzić stopień upieczenia - patyczek wbity w ciasto, po wyjęciu z niego powinien być suchy.
Jeśli ciasto zbyt szybko się rumieni, przykryć wierzch folią aluminiową.
Wyjąć z piekarnika, ostudzić w formie.

Smacznego!

*Ciasto na zdjęciu upieczone jest w mniejszej formie

S'agaro (telefon i ja)

2011-07-09T09:54:00.000+02:00

S'agaro to urocze miasteczko na Costa Brava. Pierwszy raz odwiedziłam je zimą: pusta plaża, zamknięte hotele i dużo czasu na robienie zdjęć z wybrzeża, które z powodzeniem mogłoby stać się planem filmowym. Po sezonie.
Dziś odwiedziłam je tylko po to, by pospacerować z dala od tłumu wylegującego się na plaży. Z góry wygląda równie pięknie co zimą.
Do miłego!

Barcelona, telefon i ja

2011-07-07T15:16:00.000+02:00

Plus upał, dziki tłum, dobre gazpacho i targ, na którym sprzedają chyba wszystko.

Tak, można tęsknić za deszczem. I kawą w Charlotte (o której jeszcze Wam nie pisałam, ale może kiedyś).

Do przeczytania!

Wok - kilka słów i porad

2011-07-04T11:46:00.000+02:00

Do opisania woków przymierzałam się już od pewnego czasu. Bardzo lubię dania kuchni azjatyckiej - te szybkie i proste potrawy, których smak jest odwrotnie proporcjonalny do nakładu pracy włożonej w ich przygotowanie. W woku można smażyć na niewielkiej ilości tłuszczu albo w głębokim oleju, a także korzystając z koszyczka bambusowego gotować na parze.

Wok służy mi nie tylko do przyrządzania azjatyckich dań. W sezonie smażę w nim konfitury, zimą pączki albo faworki.

Przez lata korzystałam ze zwykłego, pokrytego nieprzywierającą warstwą woka i przyszedł czas na znalezienie czegoś nowego. Nie lubię urządzeń na chwilę, potrzebuję czegoś na długo, co spełni swoje zadanie i ułatwi mi pracę.
We wszystkich książkach o kuchni azjatyckiej poleca się smażenie w woku węglowym. Ponieważ taki wok kosztuje stosunkowo niedużo i można łatwo go kupić przez internet, postanowiłam go wypróbować, a swoimi uwagami dzielę się w tym poście.
Odradza się natomiast woki żeliwne, ponieważ są ciężkie (i przy okazji bardzo drogie, niektóre z nich, np marki Le Creuset kosztują ponad 800 zł).

Prawdziwy wok i prawdziwe smażenie to ogień. Ja dysponuję jedynie płytą indukcyjną, co utrudnia mi zadanie. Dotychczas znalezienie woka, który nadaje się na ten rodzaj płyty, było niemal niemożliwe.

Posiadacze kuchenek gazowych mają łatwiej - właściwie niemal każdy rodzaj woka jest dla nich odpowiedni. Gdybym miała możliwość wyboru, gotowałabym na gazie, ale jej nie mam, podobnie jak wielu moich znajomych, którzy zmuszeni są do gotowania na płycie elektrycznej. W związku z tym rady kieruję przede wszystkim do posiadaczy takich płyt, gdyż z gazem nie mam dużego doświadczenia.

Postanowiłam przyjrzeć się bliżej różnym rodzajom woków i podzielić się z Wami moimi spostrzeżeniami oraz radami, których warto przestrzegać, by wok służył jak najdłużej.

Testowałam 3 woki:

- wok ze stali węglowej, polecany do płyt indukcyjnych
- pokryty teflonem wok z Duki, którego używam od wielu lat
- wok ceramiczny GreenPan, polecany do płyt indukcyjnych

Dostępne na rynku woki różnią się kształtem, rozmiarem i materiałem, z którego są wykonane.
Te tradycyjne mają okrągłe dno, które uniemożliwia postawienie na płycie elektrycznej (są sprzedawane specjalne podstawki, które ułatwiają zadanie, jednak nigdy z nich nie korzystałam).
Najlepiej skorzystać z takich o płaskim dnie, bo dzięki temu naczynie stabilnie stoi na płycie, a ciepło jest rozprowadzane równomiernie.

1. Wok ze stali węglowej
Wszystkie rady, jakie słyszałam, polecały smażenie w zwykłym woku ze stali węglowej. Należy pamiętać, że tego typu naczynia są pokryte warstwą lakieru, która zapobiega rdzewieniu podczas transportu i przed użyciem należy ją usunąć.
Niektórzy producenci zalecają wypalenie takiego urządzenia, inni - i ja skorzystałam z tej rady - radzą wsypać ok. 2 łyżek sody oczyszczonej, wypełnić naczynie wodą, zagotować wodę i gotować ok. 20-30 minut. Po tym czasie warstwa lakieru odklei się od patelni, a to, co zostanie, należy zeskrobać.
W miarę potrzeby, czynność trzeba powtórzyć.
Kiedy wok zostanie pozbawiony lakieru i wyszorowany, trzeba go przygotować do używania:
Ustawia się go na małym ogniu i wciera w jego powierzchnię olej roślinny. Powstała w ten sposób powłoka zapobiega później przypalaniu potraw. Najlepiej wcierać olej zwiniętym papierowym ręcznikiem i robić to tak długo, aż na ręczniku nie będzie żadnego koloru.
Przygotowany w ten sposób wok nadaje się do smażenia. Wok pokryty olejem, po każdym smażeniu należy myć w ciepłej wodzie i nie szorować go ostrymi zmywakami.
Po każdym myciu nacieramy go olejem używając papierowego ręcznika i przechowujemy w suchym i przewiewnym miejscu (w przeciwnym razie warstwa oleju może zjełczeć).

Moje doświadczenia z wokiem węglowym
Pozbycie się warstwy lakieru nie należy do łatwych zadań. Bo choć większa część lakieru rzeczywiście odchodzi od patelni po pewnym czasie, to pozbycie się jego resztek jest trudne.
Kiedy już udało mi się pozbyć warstwy lakieru i próbowałam na niewielkiej mocy płyty zabezpieczyć naczynie olejem, wok przypalał się zarówno od środka jak i na zewnątrz. Przyznam, że już w połowie walki miałam dość.

2. Wok z powłoką Teflonową
Tego urządzenia używam od wielu lat. Nie byłam nim specjalnie zachwycona - mimo używania drewnianych i silinonowych łopatek, powierzchnia teflonu dosyć szybko się porysowała, przez co podczas smażenia warzywa do niego przywierały.
Nie miałam jednak innego, więc smażyłam w nim i gotowałam na parze.
Ten rodzaj woka nie wymaga specjalnej pielęgnacji, bo choć wprawdzie jak w przypadku wszystkich naczyń tego typu, nie należy go szorować ostrymi zmywakami, to już myć w zmywarce jak najbardziej można.
Jest dosyć lekki, a mimo to całkiem stabilnie stoi na płycie.

3. Wok z powłoką ceramiczną
Zaznaczę na wstępie - mam słabość do patelni ceramicznych. Pisałam dużo o nich w poście poświęconym patelniom (tutaj). Mam patelnie firmy Moneta i GreenPan - to jedyne patelnie ceramiczne, jakie spotkałam, które mają linie przeznaczone do używania na płytach indukcyjnych. I przyznam, że od kiedy je mam, pozbyłam się wszystkich innych patelni z nieprzywierającą powłoką. Uważam, że mimo tego, iż są droższe niż inne patelnie, warto w nie zainwestować, bo komfort z ich używania jest bezdyskusyjny. Właściwie trudno mieć do nich jakieś zastrzeżenia.
Wok ceramiczny jest stabilny, cięższy niż ten stalowy czy teflonowy.
Smażenie w każdym woku zakłada rozgrzanie go do bardzo wysokiej temperatury i zapewnienie, że to, co w nim smażymy, nie przywrze do dna.
Wok ceramiczny rozgrzewa się równomiernie, trzyma temperaturę. Testowałam go zarówno do krótkiego, szybkiego smażenia, jak też powolnego, na małym ogniu (zapiekanka ziemniaczana, 40 minut). Niewątpliwą zaletą tej powłoki jest jej nieprzywieralność. Mimo długiego czasu, zapiekanka wymagała jedynie krótkiego mieszania i smażyła się równomiernie. Krótko smażone warzywa były chrupkie.
Gotowałam w nim też dżem (3 kg owoców) i wrażenia miałam również dobre.

Reasumując: jestem zdania, że dania kuchni narodowych smakują najlepiej w krajach, w których je wymyślono. Urządzenia, w których się je przygotowuje, na miejscu idealnie spełniające swoje zadanie, używane w europejskich kuchniach, mogą nie być już równie użyteczne. Takie jest moje zdanie o przeznaczonym do płyty indukcyjnej woku ze stali węglowej. Pomijam jego wcześniejsze przygotowanie do smażenia - to jestem w stanie przeżyć. Podobnie jak dbanie o niego i trzymanie w przewiewnym miejscu. Denerwuje mnie jednak fakt, że wok się przypala i po pierwszym razie wygląda tak, jak bym używała go co najmniej od 15 lat.
Wok z powłoką teflonową spełni swoje zadanie wszędzie tam, gdzie nie będziemy go używać zbyt często, ale nie należy od niego wymagać spektakularnych efektów.
Jeśli zamierzamy korzystać z woka często, polecam wok ceramiczny. To zdecydowanie mój faworyt, również dlatego, że woka używam nie tylko do krótkiego smażenia na dużym ogniu. W pewnym sensie to patelnia wielofunkcyjna.
Idealnie się go również myje, ponieważ się nie przypala i nic do niego nie przywiera. Biorąc pod uwagę wygląd moich pozostałych ceramicznych patelni, z których korzystam niemal bez przerwy wiem, że ten wok będzie mi służył długo.
Polecam używanie silikonowych lub drewnianych łopatek ponieważ nie rysują powierzchni patelni.
Temat woka pojawiał się dosyć często w mailach, więc mam nadzieję, że moje porady okażą się przydatne.

* * * *

Przez kilka dni będę miała bardzo ograniczony dostęp do internetu.
Bardzo proszę o wyrozumiałość w sprawie odpowiedzi na maile i komentarze.
Dobrego tygodnia Wam życzę!
L.

Dzień dobry!

2011-07-02T11:41:00.000+02:00

Życzę Wam pięknego weekendu, a tym z Was, którzy są w Warszawie, polecam łódki w parku w Wilanowie. Kaczki, para łabędzi z małymi, wędkarze i lilie wodne. Nie zapomnijcie o czymś na piknik.
A ja przygotowuję dla Was długi post na temat woka, który ostatnio stał się moją ulubioną patelnią. Więcej na jego temat już wkrótce.

Do przeczytania!

Placuszki "serniczki" i kilka wydarzeń z życia White Plate

2011-06-29T11:36:00.000+02:00

Lubicie randki w ciemno?
Kiedy byłam nastolatką, a o internecie jeszcze nikomu się nie śniło, bo byliśmy na etapie komputera Atari, prowadziłam korespondencję z rówieśnikami poznanymi dzięki magazynom dla młodzieży. Jakie emocjonujące było czekanie na listonosza i rozrywanie kopert, w których ktoś wysyłał nam swoje zdjęcie albo widokówkę swojego miasta. Świat wydawał się ogromny, a miasto na drugim końcu Polski odlegle o miliony lat świetlnych. Korespondowało się ze świadomością, że i tak się pewnie nigdy nie spotkamy.
Od kiedy bloguję, od czasu do czasu zdarza mi się spotykać kogoś, kogo poznałam dzięki internetowi. Ale jakie było moje zaskoczenie, kiedy pewnego dnia dostałam list od Chiki z bloga She who eats, która napisała, że jest czytelniczką (sic!) White Plate i postanowiła przyjechać do Polski.
To właśnie wtedy poprosiłam Was na Facebooku o rekomendację ulubionych polskich dań i krakowskich miejsc. Dostałam ich tyle, że sama zapragnęłam wybrać się znowu do Krakowa, ale zanim to nastąpi, spotkałam się z Chiką.
Zjadłyśmy razem obiad i okazało się, że mamy milion wspólnych tematów. Chika przyjechała z Tokio i opowiedziała mi o Japonii - moim jeszcze nie zrealizowanym marzeniu.
To było jak prezent urodzinowy. Spotkać kogoś z naprawdę odległego kraju, kogo można zapytać o wszystko, bo podobnie mu w duszy gra. I przy okazji przekonać się, że Ona wiedziała o mnie więcej niż mogłam przypuszczać, bo zawsze myślałam, że tłumacz Google może niewiele.
To były emocjonujące chwile.

Wczoraj zaś byłam na degustacji win z Południowego Tyrolu, którą prowadził fantastyczny Tomasz Prange Barczyński, który o winach wie (więcej niż) wszystko. Oprócz win serwowano południowotyrolskie jedzenie (na zdjęciu przystawka).

O mojej ślepej miłości do tego regionu pisałam już zimą (tutaj), a w komputerze mam kolejne materiały, które czekają na publikację.

To była inauguracja Dni Wina Południowego Tyrolu, które będą się odbywać przez dwa najbliższe tygodnie. A jeśli ktoś nie pije wina, może spróbować lokalnych specjałów - a, wierzcie mi, naprawdę jest z czego wybierać, bo kuchnia południowotyrolska obfituje w doskonałe sery, speck, czy... jabłka - co czwarte jabłko w Europie pochodzi właśnie z tego regionu.
Więcej informacji na temat Dni Win Południowego Tyrolu znajduje się na Facebooku tutaj. Naprawdę warto zainteresować się tym regionem nie tylko zimą - każdy wie, że można tam pojechać na narty, nie każdy wie, ile atrakcji można mieć tam poza sezonem zimowym.

Panierowane krążki bakłażanów, roladki z grillowanych warzyw, mus z kalafiora z krewetkami,

* * * * *

A dziś zapraszam na łatwe w przygotowaniu placuszki twarogowe - serniczki.

Delikatne i miękkie, które można podać ze śmietaną, musem jagodowym albo syropem klonowym.

Placuszki "serniczki"

250 g sera twarogowego mielonego (może być z wiaderka)

1 jajko

1,5 łyżka (30 g cukru)

1/2 łyżeczki sody

1 łyżeczka skórki cytrynowej

50 g mąki

1 łyżeczka ekstraktu waniliowego

Wszystkie składniki krótko zmiksować na gładką masę.

Na patelni rozgrzać 2-3 łyżki oleju roślinego, łyżką nakładać porcje masy i smażyć na małym ogniu (jeśli ogień będzie zbyt duży, placuszki spalą się z zewnątrz, a w środku będą surowe). Ja na swojej płycie smażę je na 3 (w skali 0-9).

Po ok. 3-4 minutach przełożyć je na drugą stronę i usmażyć na złoty kolor.

Smacznego!

Muffinki z malinami i krówkami

2011-06-24T17:08:00.002+02:00

Praca nad książką pochłania mnie bez reszty.
I chyba tylko ja potrafię kupić bilety na wymarzony koncert, cieszyć się nimi przez dwa miesiące, by pewnego dnia stwierdzić, że to, na co czekam, było wczoraj i prędko się nie powtórzy. Ech.
W mijającym tygodniu upiekłam chyba z pięć serników, kilka krajanek, tort i rzeczy, które pojawiły się na blogu. Budzę się z zeszytem z notatkami i zasypiam nad nim jak dziecko.
Moja kuchnia przypomina pobojowisko. Kończę jedno ciasto, zaczynam następne.
Wymyślanie przepisów, choć nie zawsze wszystko wychodzi od razu tak, jak bym chciała, jest jednak czymś, co sprawia mi ogromną radość.

Pozwólcie więc, że dziś zaproszę Was tylko na małe muffinki z malinami i krówkami, które pod wpływem ciepła tworzą słodką, lekko ciągnącą skorupkę. Warto poczekać, by dobrze ostygły, zanim wyjmiemy je z foremek, bo są raczej miękkie i delikatne.
A przy okazji zapraszam do nowego numeru magazynu Kikimora, w którym ukazał się wywiad ze mną.
Miłego weekendu Wam życzę!

Muffinki z malinami i krówkami
/6 dużych lub 8 mniejszych sztuk/

1 jajko
60 g cukru trzcinowego
40 g bardzo drobnych płatków owsianych lub mąki owsianej
110 g mąki pszennej
1 łyżeczka proszku do pieczenia
120 g jogurtu naturalnego lub kefiru
50 g stopionego masła
100 g miękkich krówek, bardzo drobno posiekanych
110 g malin plus kilka malin do dekoracji

Jajko wymieszać w misce z cukrem, jogurtem i masłem. Następnie dodać mąkę, płatki i proszek. Wymieszać. Dodać połowę krówek, połączyć z masą. Wsypać maliny i delikatnie wymieszać.
Formę do muffinków wyłożyć papilotkami. Piekarnik nagrzać do 180 st C.
Masą wypełniać foremki maksymalnie do 1/2 ich wysokości (ciasto jest dosyć rzadkie i jeśli wlejemy dużo więcej, podczas pieczenia wyleje się z blaszki). Na wierzch wsypać resztę krowek i wstawić do piekarnika na 30-35 minut. Muffinki powiny być złocisto-brązowe.
Wyjąć z blaszki dopiero, kiedy przestygną.
Podawać ze świeżymi malinami i lodami waniliowymi.
Smacznego :)

Francuskie gofry

2011-06-22T08:52:00.000+02:00

Francuska cukiernia Ladurée, o której dużo pisałam tutaj, słynie przede wszystkim ze wspaniałych makaroników.

Ja jednak zapamiętałam ją również jako miejsce, gdzie można zjeść pysznego croissanta albo brioszkę posypaną grubym cukrem.

Lista smakołyków, jakie tam sprzedają, jest długa.

Przepis na dzisiejsze gofry pochodzi z ich książki. W przeciwieństwie do innych, czasochłonnych i trudnych, ten jest łatwy.

Robiłam już gofry belgijskie i gofry kruche. A jeśli chcecie spróbować najlepszych w Warszawie, polecam starą budkę na warszawskiem Grochowie, która od ponad pięćdziesięciu lat sprzedaje rurki z kremem, ale również gofry (tutaj).

Zazwyczaj gofry, jakie jemy w Polsce są albo drożdżowe albo kruche. Te mieszczą się w innej kategorii - są miękkie i pomarańczowe. Ciasto, z którego się je robi nie zawiera drożdży ani proszku do pieczenia. Warto spróbować :)

W oryginale, przepis poleca tylko cukier puder do oprószenia gofrow, ja swoje podałam z karmelowym jogurtem i malinami.

Francuskie gofry
Gaufres Maison
/Źródło: Ladurée/
ilość: ok. 6-8 sztuk

75 g mąki do ciast (użyłam typ 450)
125 ml + 75 ml mleka
20 g cukru
szczypta soli
30 g masła
3 jajka
50 ml kwaśnej śmietany (użyłam 18%)
1 łyżka wody z kwiatow pomarańczy (opcjonalnie, ale warto)

Mąkę przesiać przez sitko i odstawić.
W garnuszku zagotować: 125 ml mleka, cukier, sól i masło. Zdjąć z ognia, wsypać mąkę i energicznie wymieszać (należy uważać, żeby nie zrobiły się grudki z mąki). Wstawić z powrotem na gaz, mieszając gotować minutę, by odparować nadmiar płynu - powstanie nam gęsta, lśniąca masa, ktora powinna odchodzić od ścianek naczynia.
Zdjąć z ognia, odstawić do wystudzenia.
Dodając po jednym jajku, dokładnie wmieszać je do masy. Następnie dodać resztę mleka, śmietanę i wodę pomarańczową. Wymieszać i odstawić na godzinę.
Rozgrzać gofrownicę. Delikatnie posmarować olejem roślinnym (ja tego nie robiłam, bo ciasto jest tłuste, przyp. L). Wlewać porcje masy i piec ok. 3-4 minut, aż będą złociste (moja gofrownica piecze gofra ok. 7-8 minut, przyp. L - ten czas warto dostosować do urządzenia, jakim dysponujecie).
Podawać na ciepło, z ulubionymi dodatkami i cukrem pudrem.

Smacznego!

Pierogi z dynią

2011-06-20T20:21:00.000+02:00

Dynię makaronową kupiłam kiedyś namówiona przez sprzedawcę dziwnych sałat i ziół. I od tamtej pory, za każdym razem, kiedy widzę ją w sklepie, kupuję przynajmniej mały kawałek.
Ma piękny kolor, a po upieczeniu jej miąższ można podzielić na pasma przypominające makaron - stąd wzięła się jej nazwa.

Ostatnio najchętniej jem lekkie obiady, pierożki z dynią były miłą odmianą. Połączenie dyni i migdałowych ciasteczek amaretti jest dosyć popularne w kuchni włoskiej. Ja, idąc tym tropem, przygotowałam farsz i zrobiłam duże pierogi, które podałam z masłem. Słodko-słony smak i szczypta świeżo mielonego pieprzu. Polecam :)

Pierogi z dynią

Ciasto:

jak na ciasto do ruskich pierogów

Farsz:

ok. 600 g dyni makaronowej

2 łyżki oliwy z oliwek

2 żółtka

2 ciasteczka amaretti, pokruszone

ok. 3-4 łyżek tartej bułki (jej ilość zależy od tego, jak bardzo wilgotna jest dynia)

sól i pieprz do smaku

1/8 łyżeczki gałki muszkatołowej

Farsz:

Piekarnik nagrzać do 180 st C.

Dynię ułożyć na blasze, skropić oliwą z oliwek i piec 30 minut. Po tym czasie powinna być miękka.

Oddzielić miąższ od skóry, ugnieść widelcem i połączyć z pozostałymi składnikami.

Odstawić.

Ciasto:

Z mąki usypać kopczyk i stopniowo wlewając wodę, zagnieść ciasto. Rozwałkować je cienko, szklanką wykrawać kółka, do środka wkładać ok. 2-3 łyżeczek nadzienia, dobrze zlepić brzegi.

Ugotować w dużej ilości osolonej wody - kiedy pierogi wypłyną na powierzchnię, gotujemy je maksymalnie 1-2 minuty (czas zależy od tego, jak grube jest ciasto).

Podawać z masłem, można posypać świeżym koperkiem.

Smacznego!

Food&Friends, nr 3/2011

2011-06-17T17:37:00.000+02:00

Czy Polska jest trendy?

Kiedy przeglądam najnowszy numer magazynu Food and Friends, nie mam najmniejszej wątpliwości.

Serce bije mi mocniej, kiedy dostaję maila, w którym ktoś pisze o tym, że postanawia odwiedzić nasz kraj i poznać go od strony kulinarnej. Co polecasz? Gdzie mam pójść? Czego spróbować? Uwielbiam takie maile i takie pytania. Kiedy z dumą możemy pokazać nasze lokalne produkty, nowe miejsca na kulinarnej mapie Polski. Bo prawda jest taka, że mamy ich wiele.

Food & Friends poświęca sporo miejsca kuchni międzynarodowej, głównie skandynawskiej. Pisze o znanych szefach kuchni (w tym numerze m.in. o Hestonie Blumenthalu), ale to, co ciekawi mnie najbardziej, to artykuły o polskich restauracjach i ludziach, którzy za nimi stoją.

Dowiedziałam się właśnie o cukierniku Tomaszu Dekerze, który w Sopocie robi prawdziwe słodkie cudeńka. Jeszcze tam nie dotarłam, ale po przeczytaniu tego artykułu wiem, że to tylko kwestia czasu.

Chciałabym pojechać do Kania Lodge, gdzie właściciel pracuje nad tym, by kiedyś z lokalnych winogron produkować wino.

Przyznam, że po pierwszych dwóch numerach zadawałam sobie pytanie, czy wystarczy dobrych polskich restauracji, by je wszystkie opisać? I okazuje się, że tak, bo wciąż powstają kolejne miejsca z pomysłem.

Czego mi brakuje w Food & Friends?
Profil magazynu jest dość ekskluzywny, prezentowane dania to kuchnia nowoczesna, w dużej mierze restauracyjna, często ze składników niedostępnych przeciętnemu konsumentowi (comber z jelenia, szynka z dzika, udko z bażanta, sum, przegrzebki, mięso strusia) i przyznam szczerze, że ja czytam go głównie ze względu na opis miejsc, a nie przepisy. Rozumiem jednak, że takie jest założenie. Gdybym ja była jego redaktorem naczelnym, pokusiłabym się o wprowadzenie większej ilości przepisów na dania bardziej przystępne. Bo prawda jest taka, że kiedy idę do restauracji na coś ekstra, niekoniecznie będę porywać się w domu na odtwarzanie polędwicy Kobe z borowikami, ziemniaczanym fondant i sosem miso. Przeczytam o restauracji, odwiedzę ją, skosztuję dań, a kiedy wrócę do domu, będę chciała ugotować coś, co nie wymaga takich składników.

Chętnie zajrzałabym do kuchni w skandynawskim domu, poczytała o nowych książkach kulinarnych, a także znalazła więcej informacji praktycznych: gdzie się zatrzymać, kiedy najlepiej jechać, ile to kosztuje. Byłoby świetnie, gdyby w magazynie znalazło się więcej miejsca na artykuły o mniej zobowiązujących lokalach - bistrach, piekarniach, kawiarniach. Bo kiedy wybieram się w podróż, to one są dla mnie punktem zaczepienia (w końcu dużą kolację można zjeść tylko raz dziennie, a śniadanie czy lunch nawet kilka razy;) Chciałabym poczytać nie tylko o restauracjach, ale też o kuchni domowej, tej polskiej i międzynarodowej, ale ciekawej i nowoczesnej.
Chciałabym zobaczyć biesiady w polskim domu, poznać sekrety lokalnej, polskiej i międzynarodowej kuchni i przepisy przekazywane z dziada pradziada. Poznać ciekawe produkty, dowiedzieć się, jak powstają i gdzie mogę je kupić. Marzy mi się reportaż z małej fabryki czekolady albo cukierni z tradycjami. Chciałabym zobaczyć, jak robi się np. La Captive Poire William. Tematów jest mnóstwo, mam nadzieję, że kiedyś znajdzie się w czasopiśmie miejsce na takie zagadnienia.

Tymczasem jest nieźle, wierzę, że będzie jeszcze lepiej i zamierzam nadal czasopismo kupować.
Food and Friends jest polską edycją skandynawskiego magazynu kulinarno-lifestylowego „Mat and Vänner” („Jedzenie i Przyjaciele”).

Jest tytułem całkiem młodym, to dopiero piąty numer (pierwszy ukazał się w październiku 2010). Ale trzymam za niego kciuki i życzę, by miał wciąż nowe pomysły i fantastycznych współpracowników, bo dla ambitnego pisma z całą pewnością warto pracować. Dla mnie na dziś to najlepszy magazyn o gotowaniu po polsku.

Jutro, ok. 10:30 będę gościem Patryka Kuniszewicza w Programie IV Polskiego Radia. Będziemy rozmawiać o gotowaniu i blogowaniu. Wszystkich chętnych do słuchania, serdecznie zapraszam :)

Pad thai

2011-06-14T21:07:00.001+02:00

Są takie potrawy, które nigdy się nie nudzą.
100 domowych ruskich pierogów to dla mnie pestka - będę jeść je od rana do wieczora, aż nie zostanie nic. Albo baba ghanoush. I jeszcze kilka innych dań.
Kiedy jechałam do Tajlandii, wszyscy mówili: koniecznie spróbuj Pad Thai.
Spróbowałam. I nie mogłam przestać próbować ciągle od nowa.
Najlepsze było w hotelu. Zamawiałam porcję do pokoju. Była tak ogromna, że wydawało mi się, że jak ją zjem, to nie będę głodna przez następny tydzień.
Ale przychodził nowy dzień, a ja jadłam ją znowu.
Później pytałam szefów kuchni, jak robią swoje wersje tego dania. Każdy robił trochę inaczej. Niektórzy używali bulionu drobiowego. Taki pad thai był ciężki i można było po im spać sto lat.
Jadłam wersje wegetariańskie z tofu - lekkie i pożywne. Widziałam wersje z mięsem wieprzowym, aż w końcu doszłam do wniosku, że to trochę jak z naszym bigosem - każdy robi go po swojemu. Zajęło mi trochę czasu, zanim wypracowałam sobie swoją własną, ulubioną wersję.
Pad Thai to błyskawiczne danie z woka. Makaron ryżowy, krewetki, omlet, tofu, chilli i charakterystyczny dla kuchni tajskiej sos słodko-słono-kwaśny. Komuś, kto nigdy tego nie robił, może się wydać skomplikowane, ale zapewniam - tak nie jest. A jeśli spróbujecie go zrobić samemu, znajdując odpowiedni dla siebie balans smaków, to jestem pewna, że ten w restauracji już nie będzie smakował równie dobrze.
Często do pad thai dodaje się takie składniki jak: suszone krewetki czy pastę z tamaryndowca, ale i bez nich smakuje on równie dobrze. Dla mnie najważniejszy jest sos i dodatek sosu rybnego - nie każdy go lubi, ja jednak nie wyobrażam sobie tej potrawy bez niego. Pastę z tamaryndowca można zastąpić sokiem z limonki albo ostatecznie z cytryny. Oryginał i tak można zjeść wyłącznie w Tajlandii, więc czemu by nie poeksperymentować?

Pad thai
/2 małe porcje lub 1 duża/

ok. 200 g makaronu ryżowego (szerokie wstążki)
3 łyżki oleju roślinnego (polecam olej ekologiczny, np. słonecznikowy)
2 ząbki czosnku, zmiażdżone
ok. 100 g tofu, pokrojonego w cienkie plasterki
10 dużych krewetek, np. tiger prawns, najlepiej surowych, obranych
2 jajka, roztrzepane widelcem
1 malutka, suszona papryczka chilli (może być też świeża, ale ostrożnie!)
2 łyżki posiekanego, cienkiego szczypiorku
ok. 100 g kiełków fasoli
2 łyżki listków kolendry, posiekanych
1 łyżeczka orzechów ziemnych, lekko uprażonych na suchej patelni
1 łyżeczka cukru trzcinowego
2 łyżki sosu sojowego (b. lubię Tamari)
1 łyżka tajskiego sosu rybnego
1 łyżeczka pasty z tamaryndowca wymieszana z 30 ml wody (jeśli nie mamy, można zastąpić sokiem z limonki)

Makaron zalać gorącą wodą i odcedzić po 2-3 minutach.
W woku rozgrzać łyżkę oleju, podsmażyć czosnek (ok. 20 sekund), dodać krewetki, smażyć ok. 2 minut, aż staną się różowe. Zdjąć krewetki z czosnkiem z patelni (ja przekładam wszystko do średniej wielkości miseczki).
Wlać do woka następną łyżkę oleju, wlać roztrzepane jajka, rozprowadzić je na patelni i usmażyć jak najcieńszy omlet (zajmie to jakieś 2-3 minuty). Porwać omlet na kawałki, zdjąć z patelni do miseczki.
Teraz wlać trzecią łyżkę oleju, dodać plasterki tofu i chilli. Podsmażyć minutę z obu stron. Dodać makaron, dokładnie wymieszać.
Doprawić cukrem, sosem rybnym, sosem sojowym, szczypiorkiem, sokiem z cytryny. Dodać połowę kiełków i orzeszki. Wymieszać, smażyć 3-4 minuty.
Dodać krewetki i omlet. Wymieszać.
Przełożyć na talerze, podawać posypane kolendrą i resztą kiełków z fasoli. (Niestety moja dzisiejsza wersja jest bez kiełków, bo nie udało mi się ich dostać, L.)

Smacznego!

Wszystkim, którzy chcieliby spróbować domowych dań kuchni tajskiej, polecam mój post, który poświęciłam składnikom niezbędnym do gotowania takich potraw. Ze wszystkich znanych mi kuchni, w porównaniu do nakładu pracy, jaki poświęca się na przygotowanie tych zwykle szybkich i prostych posiłków, kuchnia tajska oferuje najbardziej spektakularne efekty. Sosy i przyprawy wystarczają na długo i później wystarczy dokupić kilka świeżych warzyw czy kawałek ryby, by skomponować coś smacznego.

Chrupiące ciasteczka z czekoladą

2011-06-12T19:38:00.000+02:00

To błyskawiczne, chrupiąco-ciągnące ciasteczka z czekoladą, które idealnie przechowują się przez kilka dni w szklanym słoju.

Lubię zabrać kilka ze sobą na wieczorny spacer, poczęstować nimi niespodziewanego gościa. Jeśli się nam znudzą, można wykorzystać je do zrobienia spodu do sernika. Albo do szarlotki. Czasem robię z nich okruszki i posypuję pokrojone w plasterki truskawki ze śmietaną.

Jedne z najlepszych pełnoziarnistych ciasteczek, które są tak łatwe, że z przyjemnością robią je dzieci. Polecam :)

Chrupiące ciasteczka z czekoladą
/na podst. "Good to the grain", lekko zmodyfikowany przepis/
/ok. 30 sztuk/

Suche składniki:
3 kubki (użyłam takiego o pojemności 150 ml) mąki pszennej razowej (użyłam typ 1850)
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki sody

Mokre składniki:
200 g zimnego masła, pokrojonego w kostkę
1 i 3/4 kubka ciemnego brązowego cukru
2 jajka
2 łyżeczki ekstraktu z wanilii
2 tabliczki gorzkiej czekolady (użyłam 150 g 70% i 50 g mlecznej truskawkowej), połamanej na kawałki

Suche składniki połączyć w misce.
W drugiej misce zmiksować masło z cukrem, wbijać po jednym jajku, następnie dodać wanilię i ciągle miksując, wsypać suche składniki.
Na końcu wmieszać połamaną czekoladę.
3 duże blachy wyłożyć papierem do pieczenia.
Używając łyżeczki (ja korzystam ze średniej łyżki do lodów), robić z masy kulki, układać je na blasze, lekko rozpłaszczyć dłonią, zostawiając między nimi ok. 4 cm odstępy.
Piekarnik nagrzać do 190 st C.
Wstawić ciasteczka, piec ok. 15 minut.
Upieczone, ale gorące ciasteczka, są miękkie. Kiedy ostygną, stwardnieją i staną się chrupiące.
Smacznego!

Gaumardżos! Kochany, zabierz mnie do Gruzji.

2011-06-10T17:47:00.001+02:00

"Był więc kwiecień 2006 roku, piękna pogoda w Tbilisi, słońce chylące się nad miastem ku zachodowi, my na tarasie Kopali, przed nami czachobili, szkmeruli, adżarskie chaczapuri, ostri, jesiotr w sosie z granatów, wino tsinandali i woda nabeglawi. A trzy stoliki dalej siedziała piękna trzydziestoparoletnia Gruzinka.
Nie zauważyłbym jej, bo siedziała za mną, ale w którymś momencie dostrzeglem, że Radkowi wzrok ucieka, że odpuszcza naszą przeuroczą wymianę wiców, których ze względu na wrażliwszych czytelników przytaczać nie będę, że krótko mówiąc, odpłynął.
Obejrzałem się i zrozumiałem powód Radkowego rozkojarzenia.
Szlachetne, surowe rysy, pociągła twarz, prawdziwa gruzińska księżniczka. Siedziała z koleżanką.
- Radziu, wyluzuj na miłość boską - odezwał się Endru - przecież nie będziesz jej tu wyrywał.
Błąd, a nawet wielbłąd, jak powiedziałby Jan Tomaszewski. Po chwili Radek wciągnął powietrze, kiwnął głową i ruszył w stronę księżniczki"*.
Chcecie wiedzieć, co było dalej?

Ostatnio żyję książką Ani Dziewit i Marcina Mellera, Gaumardżos*.
Zaczęło się od audiobooka, który kupiłam, żeby nie tracić czasu na czekanie i posłuchać go w samochodzie. Kupiłam płytę sobie, ale po pierwszych kilku fragmentach, kiedy moja siedmioletnia córka domagała się więcej, wiedziałam, że to książka nie tylko dla dorosłych.
Tak już mam, że najbardziej lubię czytać rzeczy, po których chciałoby się natychmiast spakować walizkę i ruszyć w podróż. Albo przynajmniej zacząć ją planować.
Są ludzie, którzy opowiadają tak barwnie, że ma się chęć poprosić: zabierz mnie następnym razem ze sobą.
Ania i Marcin zachęciliby do podróży gdziekolwiek. Każdy, kto ich poznał, przyzna mi rację. To taki rodzaj podróżnika, który nie boi się zapytać o drogę. Któremu nie straszne wejść tam, gdzie wchodzą tylko miejscowi. Który potrafi pytać, ale przede wszystkim słuchać. A kiedy umiemy słuchać, dowiadujemy się więcej niż powiedzą nam przewodniki i artykuły w kolorowych gazetach o podróżach, w których wszystko jest zawsze idealne.
Zazwyczaj w innym kraju bywamy turystami. Oglądamy świat przez szybkę, przez jakieś oczekiwania, wyobrażenia. Filtrujemy miejsca przez przewodniki. Nielicznym udaje się więcej.
Pobyć przez chwilę Gruzinem. Zjeść suprę, upić się czaczą, leczyć kaca wodą Borjomi. Spotkać piękność, która wygląda jak gruzińska księżniczka. Ale to książka nie tylko o księżniczkach i jedzeniu. Również o wojnie, ZSRR, niebezpieczeństwach. O historii. O różnicach i podobieństwach. Tym, co łączy Polaka i Gruzina i o tym, co nas dzieli.
Bo myliłby się ten, kto myśli, że Gruzja w tej książce to kraj idealny, ale mimo to (a może właśnie dlatego), po lekturze ma się ochotę zobaczyć na własne oczy ten kraj i tych ludzi.
Audiobook mi nie wystarczył. Poszłam po wersję papierową. Na empikowej półce został ostatni egzemplarz. Czekał na mnie. Zaczęłam czytać i oglądać zdjęcia, dużo zdjęć (polecam od razu zajrzeć na stronę 183).
Autorzy umieli zatracić się w Gruzji, pokochać ją - taką wspaniałą, ale też niedoskonałą. W końcu to, co idealne, szybko się nudzi.
Ja też chcę teraz jechać do Gruzji. Mam nadzieję, że niebawem.

Tymczasem zaczęłam od wizyty w małej gruzińskiej knajpce Tbilisi**, na ulicy Puławskiej w Warszawie.

To stamtąd jadłam pierwszy raz chaczapuri - drożdżowe placki z serowym nadzieniem polane masłem. Od pierwszego razu minęło trochę czasu i wspaniale było je sobie znowu przypomnieć. Lokal prowadzą Gruzinki. Oprócz chaczapuri, jadłam lekko pikantną zupę z czerwonej fasoli z pastą z orzechów włoskich. Polecam również niespotykane gdzie indziej oranżady. Ach ten różowo-fioletowy kolor! Nie do podrobienia. Jedzenie jest smaczne i domowe, można zabrać również na wynos. Polecam gorąco!

* Gaumardżos! Opowieści z Gruzji.
Anna Dziewit-Meller, Marcin Meller
wyd. Swiat Książki 2011
cena: 24,90 - 36,90 PLN
www

** Restauracja Tbilisi
www
ul. Puławska 24, Warszawa
czynne: pn-pt 12-20, sb 12-18

Czekoladowy pudding z morelami

2011-06-09T20:12:00.000+02:00

Czekoladowy pudding na ciepło i pieczone morele to dwa z moich ukochanych smaków.

Chciałam połączyć je w jednym deserze i podać z sorbetem cytrynowym.

Z góry uprzedzam - to nie jest eleganckie ciasto, które można położyć na paterze i kroić na równe porcje. I choć w przepisie podaję, w jaki sposób przełożyć je na talerz, to sama najchętniej stawiam gorący deser na stole, by każdy mógł nałożyć sobie swoją porcję.

Połączenie ciepłego czekoladowego ciasta, miękkich moreli i sorbetu cytrynowego to jest to, o co mi dzisiaj chodziło. A kiedy ostygnie, smakuje trochę jak brownie, ale kwaśny smak owoców dodaje im tego "czegoś".

Polecam gorąco!

Czekoladowy pudding z morelami

Na brownie:
150 g mąki
100 g masła pokrojonego w małe kawałeczki
100 g gorzkiej czekolady, startej na tarce
25 g brązowego cukru
2 żółtka

500 g moreli, wypestkowanych i przekrojonych na ćwiartki
40 g masła
100 g cukru

Ciasto: zagnieść wszystkie składniki na gładkie ciasto i włożyć do lodówki na pół godziny. Ja używam do tego celu malaksera.
W tym czasie przygotować morele: na dużej patelni (ja używam patelni o średnicy 26 cm ze stali nierdzewnej ze stalową rączką), rozgrzać masło z cukrem. Kiedy zacznie się karmelizować, dodać morele. Zdjąć z ognia.
Ciasto wyjąć z lodówki i rozwałkować na krążek o średnicy większej niż średnica patelni.
Ciasto ułożyć na morelach, podwinąc brzegi do środka.
Wstawić do piekarnika nagrzanego do temp. 200 st C. Piec 20 minut, następnie zmniejszyć temp. do 160 stopni i piec kolejne 20 min. Po upieczeniu wyjąć z piekarnika, nożem odsunąć brzeg ciasta od patelni, na wierzch patelni położyć duży talerz i jednym ruchem przewrócić deser na talerz. Może się okazać, że do patelni przywarła część moreli, wówczas odrywamy je delikatnie nożem i układamy na cieście. Jeśli ciasto jest gorące, to owoce ładnie się "wkleją" z powrotem. I tyle!
Można też nie przewracać deseru na talerz, a porcje ciepłego puddingu wkładać od razu do miseczek.
Podawać z kulką lodów waniliowych lub sorbetem cytrynowym.

Smacznego!

P.S. W moim warzywniaku morele po 12 zł za kilogram. Na polskie wciąż czekam cierpliwie.

Po ile morele?

2011-06-09T16:40:00.000+02:00

cdn.
Do miłego :)

Kuchen czyli placek drożdżowy z truskawkami i rabarbarem

2011-06-06T22:34:00.000+02:00

Ten przepis towarzyszy mi od kilku lat i zawsze korzystam z niego w sezonie. Rabarbar zamieniam na jagody, maliny albo jabłka. Czasem piekę ciasto w większej blaszce i powstaje wówczas cienki placek.
Kiedy nie mam czasu, wszystkie składniki wyrabiam w maszynie do chleba.

Placek drożdżowy z truskawkami, rabarbarem i kruszonką
/na podst. przepisu Nigelli Lawson/

Zaczyn:
20 g świeżych drożdży (lub 1 łyżeczka suchych instant)
1/2 szklanki* letniego mleka
1/2 szklanki mąki
1/4 łyżeczki cukru

Ciasto:
1/2 szklanki letniego mleka
1/2 szklanki cukru
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
szczypta soli
50 g rozpuszczonego masła
2 jajka
2 3/4 szklanki mąki
1 jajko plus 1 łyżka śmietany
600-700 g rabarbaru - obranego i pokrojonego na cienkie plasterki (0,5 cm grubości) plus 75 g drobnego cukru i 1/4 łyżeczki przyprawy do piernika
3/4 szklanki truskawek

Kruszonka:
50 g mąki
30 g cukru
30 g roztopionego masła
1/4 łyżeczki cynamonu

Wlać mleko do dużej miski, dodać drożdże i zostawić na kilka minut. Dodać mąkę i cukier - wymieszać. Przykryć i zostawić aż masa podwoi swoją objętość.
Dodać pozostałe składniki i dobrze wyrobić, aż powstanie miękkie i elastyczne ciasto. Przykryć i zostawić do wyrośnięcia na około godzinę, aż podwoi swoją objętość.
Kruszonka: mąkę wymieszać z cukrem, wanilią i cynamonem oraz roztopionym masłem. Blachę 30x20cm posmarować masłem, przełożyć na nią wyrośnięte ciasto i równomiernie je rozciągnąć. Posmarować jajkiem wymieszanym ze śmietaną. Rabarbar wymieszać z cukrem i przyprawą do piernika. Ułożyć rabarbar i truskawki na cieście, posypać kruszonką. Przykryć ściereczką i zostawić do wyrośnięcia na ok. 30-40 minut.
Piekarnik nagrzać do 180 st C.
Wstawić ciasto i piec ok. 30-40 minut, aż będzie rumiane.
Przed pokrojeniem ostudzić.

Smacznego!

*szklanka o pojemności 250 ml